نفثة المصدور ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٠

حواشى و تعليقات

اين چند تن شبانروزى با كيخسرو همراه بودند و پس از پيمودن بيابانى ، به چشمه سارى رسيدند آنگاه ،

بدان مرزبانان چنين گفت شاه * كه : امشب نرانيم ازين جايگاه

بگوييم كارِ گذشته بسى * كزين پس مرا خود نبيند كسى

و چون خورشيد تابان از افق سر بر زند ،

مرا روزگار جدايى بود * مگر با سروش آشنايى بود

چو بهرى ز تيره شب اندر چميد * كىِ نامور پيشِ يزدان خميد

چنين گفت با نامور بخردان * كه : باشيد بدرود تا جاودان

كنون چون برآرَد سپهر آفتاب * نه بينيد ازين پس مرا جُز بخواب

و نيز ياران را از توقّف در آن مكان تحذير و انذار فرمود و آنان را گفت :

ز كوه اندر آيد يكى بادِ سخت * كزو بگسلد شاخ و برگِ درخت

ببارد يكى برف ز ابرِ سياه * شما سوى ايران نيابيد راه

چون بامداد شد و كيخسرو را نيافتند ، درپى او برآمدند و هرگز گمان نمىبردند كه در هواى ملايم و خوش ، برف نابهنگام ببارد ،

وزان پس بخوردند چيزىكه بود * ز خوردن سوى خواب رفتند زود

هم آنگه برآمد يكى باد و ابر * هوا گشت برسانِ چرمِ هِزَبْر

چو برف از زمين بادبان بركشيد * نَبُد نيزهء نامداران پديد

يكايك ببرف اندرون ماندند * ندانم بدان جاى چون ماندند

نماند ايچ كس را ازيشان توان * برآمد بفرجامْ شيرين روان

« يشتها » ج 2 ص 237 - 255 ، « شاهنامهء فردوسى » ج 5 ص 1277 - 1441 .