نادرشاه و بازماندگانش ( همراه با نامه هاى سلطنتى و اسناد رسمى و ادارى ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٣

نامهء اشرف افغان به سلطان احمدخان ثالث

نام خدا گفتم و رفتم ز هوش * بحرم از آرام درآمد به جوش

آنچه دل از كار برد نام اوست * وان كه گريزد ز خودى دام اوست

قدرت او گر كشد از رخ نقاب * سايه شود صيقلى آفتاب

نخل محبت كه به دلها نشاند * ريشه ز رگ در دل عارف دواند

جان جهان طالب ديدار اوست * زان رود از تن كه طلبكار اوست

كوه كه سر بر خط فرمان نهاد * از دل كانش كمر لعل داد

باغ تخيل ز خيالش بهار * طرهء انديشه ازو تابدار

روى ازين در نتوان تافتن * . . . . . . . . . . .

« 1 »

اوست بلندى ده هر پايه‌اى * نفع رسانندهء هر سرمايه‌اى

رابط پيوند حيات و بدن * شقه‌تر از علم جان و تن

شهنشاهى كه در اثبات وجوب وجودش اشراقيان سپهر جلال ، در زواياى خمول خيال ، چون فلاطون خم‌نشين آفتاب خاورى ، از جنون دورى گردش دوران در ابطال دور درماندهء سرگردانى ، عادلى كه مشائيان پهن‌دشت كمال از حيرت عدم تناهى زنجير عدلش كه از رشتهء امتداد زمان بر ساحت كبريا و جلال بسته ، از برهان بطلان تسلسل سلسله در پاى پريشانى مىباشند .

كيفية المرعليس المرء يدركها * فكيف كيفية الجبار فى القدم

تعالى الله زهى قيوم دانا * توانايى ده هر ناتوان را

خداوندى كه خلاق وجود است * وجودش تا ابد فياض جود است

به درگاهش سرافرازان كمربند * خداوندان عالم را خداوند

ز فضل و حشمتش شاهان عالم * به تاج و تخت سلطانى مكرم

خداوندى كه داراى جهان است * نگهدار زمين و آسمان است

ز نام او محبت نامه نامى * ز اكرامش بنى آدم گرامى

( 1 ) - مصراع در نسخه نيامده .