المعجم في آثار ملوك العجم ( فارسى ) — الصفحة ٠.٢٣

گذرى بر شرح‌حال و آثار شرف الدين فضل الله :

سپيده دم نه ز مستى قباست صدره گل * ز دست باد صبا مىشود قبا ناچار

منسرح مثمن مطوى موقوف

پيرهن گل نگر گشته ز مستى قبا * مفتعلن فاعلان مفتعلن فاعلان

طرهء شمشاد بين تافته دست صبا * مفتعلن فاعلان مفتعلن فاعلان

تلف مكن چو چمن شد شكوفه بار ايام * كه گاه صبح بود نوبهار روح انوار

شبى كنون كه هوا شد گهر نثار از لطف * عنان دل به مى لعل جويبار سپار

بحر مضارع مكفوف مثمن مقصور

چمن شد شكوفه بار هوا شد گهر نثار * مفاعيل فاعلات

بود نوبهار روح مى لعل جويبار * مفاعيل فاعلان

بنو بهار دمى با نگار عيش گزين * كه در بهار بود خوش نشاط و بوس و كنار

حريم خلد بود باغ بامداد پگاه * اگر درو نبود خار صحبت اغيار

روان چگونه فروزان كند ز سايهء سرو * مهوّسى كه شد بىنگار باده‌گسار

عروس گل بدر آمد ز حجله خانه باغ * به نور ساغر مُل جان تيره روشن دار

بحر مقتضب مثمن مطوى

با نگار عيش بود بامداد سايهء گل * فاعلات مفتعلن فاعلات مفتعلن

در بهار خوش نبود بىنگار ساغر مل * يكى به سبزه نظر كن چه تازه آمد و تر

حقيقت آنكه ندارد به دلفريبى يار * نگار دلبر و جان‌بخش من كجاست كه باغ

گلى به خوبى رخسار او نيارد بار * اگرچه چهرهء گل دلگشاى باشد ليك

نظير خويش نيابد رخ تو در گلزار * نسيم باد بهارى به هيچ نوع مگر

خبر ندارى از احوال اين دل افگار

بحر مجتث مثمن مقصور

چه تازه و تر و جان‌بخش دلگشاى بهارى * مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلان

حقيقت آنكه به خوبى نظير خويش ندارى * گمان نبود مرا نوبنو كه بىجرمى

ز فرقت تو كشم دم‌بدم غم و تيمار * از آرزوى تو هر محنتى كه دارد نام

كشيده جان ستمديده و دل بيمار * نه جز بجان ز غم خسته آورى انده

نه جز بدست جفا خون كنى دل غمخوار * دلم ذليل تو بر سرم چه بارى خاك

تنم اسير تو شد در برم چه دارى خوار

بحر متدارك

نوبنو محنتى آورى بر سرم * فاعلن فاعلن فاعلن فاعلن