المعجم في آثار ملوك العجم ( فارسى ) — الصفحة ٨٧

ذكر جلوس هوشنگ بن سيامك بن كيومرث و پادشاهى او « 1 »

آن ، روزگار خويش را مصروف نگردانم چنان كه مؤلّف كتاب گويد ؛ لمصنفه « 1 » :

اگر باشم اين پند را كار بند * به دنيا و عقبى شوم ارجمند

و گر سر بپيچم ز گفتار شاه * شود حال من در دو گيتى « 2 » تباه

مرا شهريار همايون نظر * زر و سيم بخشيد و تاج و كمر

به دانش مرا در جهان شهره كرد * ز آداب و اخلاق با بهره كرد

مرا محرم خلوت خويش داشت * نظر بر من از ديگران بيش « 3 » داشت

شدم خسرو گنج ملك و سپاه * زدم خيمه بر تارك مهر و ماه

يكى قطره بودم چو دريا شدم * يكى پشه بودم چو عنقا شدم

ز احسان خسرو به من آن رسيد * كه بر كشت تشنه ز باران رسيد

زهى فضل و تاييد پروردگار * زهى فضل و بخشايش كردگار

كه شاه جهان سايه بر من فكند * به من رشك بُرد آفتاب بلند

به هرموى اگر صد دهانم بود * در آن هردهان صد زبانم بود

و از امروز تا روز محشر همى * شوم پادشه را ثناگر همى

ز بخشايش و بخشش شهريار * يكى گفته باشم هنوز از هزار

چو طهمورث از شُكر شاه جهان * بپرداخت درج عقيق دهان

به دو گفت هوشنگ والاتبار * كه اى از پدر وز « 4 » نيا يادگار

من اينك گرفتم پى كار خويش * شدم منزوى در بن غار خويش

سپردم به تو ملك روى زمين * تو دانى اگر خاينى ، ور امين

بگفت اين سخنها و بشتافت زود * كجا مر كيومرث را جاى بود

در آن غار تاريك مأوا گرفت * پى راه اجداد و آبا گرفت

چو ابدال مصروف بودى تمام * شب و روز او بر قيام و صيام

گهى در مناجات بودى و ذكر * گهى خامشى پيشه كردى و فكر

( 1 ) - ب : - لمصنفه . ( 2 ) - ب و ج : عالم . ( 3 ) - ج : پيش ( 4 ) - ب : - واو