منتخب التواريخ معينى ( فارسى ) — الصفحة ١٩٦
قصهء جنگ سلطان صاحب‌قران با منكقلاى امير حسين
قصهء جنگ سلطان صاحب‌قران با منكقلاى امير حسين
قصهء جنگ سلطان صاحب‌قران با منكقلاى امير حسين
در اين ولا لشكر منكقلاى قراؤناس را امير موسى و امير الجايتو و شيخ محمد بيان سركرده با قريب بيست هزار سوار در لب آب مولونكغور فرود آمدند ، و ملك بهادر را با سه هزار سوار به سوزنگران جهت محافظت راه فرستاد ، و جهانشاه با هزار و پانصد سوار در رباط ملك بنشست ، و خرمن بهادر با هزار كس در ديزك راه ببست . چون آوازهء آن لشكر در تركستان منتشر شد سلطان غازى ، بهرام جلاير و امير كيخسرو را به جنگ و مقابلهء ايشان ترغيب كرد . بهرام جلاير رغبت ننمود . سلطان غازى با امير كيخسرو اتفاق كردند و دو هزار كس را از لشكر مغول با خود سوار ساخته متوجه ايشان شدند .
سلطان غازى پانصد سوار بگزيد و تتمه را با امير كيخسرو گذاشته خود به ايلغار مستعجلانه روان شد و از خواص شبگير كرده صبحگاه بر سر جهانشاه بريخت ، و ايشان را از هم تارومار كرده متوجه ديزك شد ؛ و از گرد راه كه رسيد خرمن بهادر را نيز به يك حمله بشكست ، و از آنجا به دويست كس ايلغار كرد و به قصد ملك بهادر به تعجيل هرچه تمامتر براند . چون به تنگاتنگى ايشان رسيد صد و هفتاد كس را بگذاشت و خود با سى سوار به پشتى دولت عنان ريز روان شد . قراولان ملك بهادر چون از دور سواد آن سى سوار بديدند لحظه‌اى به اسم بولغميشى به هر طرف تاختند . از قضا سواد آن صد و هفتاد سوار را نيز بديدند . با خود اجتهاد كردند كه :
البته لشكرى چنين اندك بىمدد غولى بسيار چنين دلير نتوانند كه بيايند . پيش از آنك غول مغول برسد تغيير موضع كردن و غم خود خوردن واجب است . در حال بازگشتند و ملك بهادر را از وصول لشكر مغول خبر دادند . ملك اين خبر را به تعجيل هرچه تمامتر به امير حسين عرضه داشت كرد و خود نيز بىتوقف از هم ريخته مراجعت نمود .
سلطان غازى به جهت آنك امير كيخسرو و غول دو هزار سوار مغول در ديزك مانده بودند به اميد آنك متعاقب برسند در آنجا توقف كرد . مغولان خود از لشكر