شاه عباس ( مجموعه اسناد و مكاتبات تاريخى همراه با يادداشتهاى تفصيلى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٤

نامهء شاه عباس به جلال الدين محمد اكبر

شفيع امم خاتم انبيا * سپهر رسالت شه اصفيا

رسول عرب شاه يثرب حرم * طفيل رهش هم عرب هم عجم

شهسوارى كه در هنگام عروج بر معارج ملكوت براق برق سيرش به يك پويه بساط جبروت درنوشت و وقت صعود بر مدارج جبروت مركب آسمان - پيمايش از صوامع ملكوت به يك طرفة العين درگذشت .

شعر

چون گل ازين پايهء فيروزه فرش * دست به دست آمد تا ساق عرش

همسفرانش سپر انداختند * بال شكستند و پر انداختند

رفت به آن راه كه همره نبود * اين قدمش زان قدم آگه نبود « 1 »

اللهم صل و سلم عليه و آله البررة الاصفياء و عترته الخيرة الاتقياء الذين هم مفاتيح الهدى و مصابيح الدجى . سيّما مسند نشين اورنگ ولايت و دين پرورى و فرمانفرماى كشور وصايت و شريعت گسترى ، شاهنشاهى كه مناشير جبروتش به طغراى غراى انى جاعلك للناس اماما مصدور و معنون است و عالى جاهى كه نشان شهرياريش به توقيع وقيع إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ « 2 » و رسوله موقّع و مزيّن .

بيت

اى شهنشاه آسمان پيماى * از كرامت بر آستانش جاى

پادشاه ممالك ايمان * رهنماى مسالك ايقان

ملك را از ولايتش تزيين * شرع را از حمايتش تمكين

وارث مرتبهء وصايت و امامت ، والى مملكت هدايت و كرامت ، شهسوار

( 1 ) - اشعار از مقدمهء مخزن الاسرار نظامى است . ( 2 ) - إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ ( سورة المائدة 55 ) . شيعيان على ( ع ) نزول اين آيه را در حق مولاى خويش مىدانند . چه تنها او بود كه در هنگام ركوع انگشترى خويش به سائلى بخشيد .