شاه عباس ( مجموعه اسناد و مكاتبات تاريخى همراه با يادداشتهاى تفصيلى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٣

نامهء شاه عباس به جلال الدين محمد اكبر

و هم تهى پاى بسى ره نوشت * هم ز درش دست تهى بازگشت

راه بسى رفت و ضميرش نيافت * ديده بسى جست و نظيرش نيافت « 1 »

و نسايم عطرية الشمايم صلوات ناميات و فواتح مسكية الفوايح تحيّات ساميات نثار رياض قدس و ايثار حدايق انس سرورى زيبنده است كه قامت فلك اعتلاء رسالتش به حلهء دلپذير لولاك « 2 » و فرق فرقدساى نبوتش به تاج وهاج ما أَرْسَلْناكَ « 3 » زيب و بها پذيرفته .

نظم

قائد الخلق بالهدى و الهون * شاه لولاك ما خلقت الكون

مسند آراى انجم و افلاك * رونق انگيز كارخانهء خاك

آسمان آستان حضرت او * عرش فرش حريم حرمت او

تاجدارى كه در معرض عرض اسرار آفرينش لواى خورشيد انجلاى بعثت لاتمم مكارم الاخلاق « 4 » برافراشت و دست قدرت ازلى و فطرت لم يزلى رقم صنع و ايجاد را به طفيل وجود شريف او بر صفايح احوال ليالى و ايام نگاشت .

شعر

نبى به حق شاه سدره سرير « 5 » * كه هم تاجور بود و هم تخت گير

( 1 ) - اشعار مقدمه از مخزن الاسرار است و به كمك آن تصحيح گرديد . ( 2 ) - منظور كلام معروف لولاك لما خلقت الافلاك است . حكيم نظامى فرمايد ( در مقدمهء اقبال نامه ) ص 7 . تنش محرم تخت افلاك بود * سرش صاحب تاج لولاك بود ( 3 ) - اشاره است به آيهء وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ ( سورة الانبيا 107 ) . ( 4 ) - حديث نبوى . ( 5 ) - ظاهرا در شعر نظامى دست برده‌اند . نظامى چنين گفته است ( مقدمهء اقبال نامه ) : محمد كه بىدعوى تخت و تاج * ز شاهان به شمشير بستد خراج غلط گفتم آن شاه . . .