ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٧٥

رفتن رسول ، عليه السّلام ، به غزو تبوك

چنين گفت ك : « ز روى افسوس و كين * بگفتيم نز روى طيبت چنين

بدان تا مگر بازگردد سپاه * نگرديم در مُلك دشمن تباه

پشيمانم اكنون من از گفتِ خويش * به پوزش از آن آمده‌ستم به پيش

7970 سزد گر ببخشى گناهم دراين * به نامى دگر خوانيم همچنين »

گناهش ببخشيد فخر انام * براين عبد رحمن ورا كرد نام

ز حقّ كرد درخواه آن نامدار * كه يابد شهادت سرانجام كار

دعايش به حدّ اجابت رسيد * به گاه ابو بكر گشت او شهيد

* از آن پس رسُول و دلاور سپاه * به دشتِ تبوك اندر آمد ز راه

7975 ز مرز أيله سپهدارِ « 1 » آن * بيامد بَرِ مصطفى آن زمان

به صُلح آمد و كرد جزيه قبول * امان داد او را براين بر رسُول

هميدون هر آن‌كس در آن بُوم‌وبر * به هر شهر و هر ديه بودند سر

به صُلح آمدند بر دَرِ مصطفى * از او كامشان گشت يكسر روا

گرفتند بر خويش جزيه تمام * امان دادشان پيشواى انام

7980 به هريك يكى عهدنامه بداد * كه كس برنگردند از راهِ داد

در آن كشور از مهتران كس نماند * كه منشور صُلح نبى برنخواند

چو گشت آن نواحى همه صلحجو * نماندند كس دشمن دين در او

* به نزديك آن مُلك يك شهر بود * كش از خوبى و خرّمى بهر بود

ورا دُوْمه جندل « 2 » نهادند نام * امير گُزين داشت در اهتمام

7985 أُكَيْد « 3 » آن سرافراز را نام بود * ز ترسايى او را به دل كام بود ( 168 )

در آن مُلك از او بود اومّيد و بيم * مراو را بُدى بىكران زرّ و سيم

سپاهى فراوان به فرمانِ او * چو شيرانِ نر پُردل و جنگجو

به خالد چنين گفت فخر بشر : * « سپاهى دلاور بدان شهر بر

( 1 ) ( ب 7975 ) . در اصل : ز مرزا ؟ ؟ ؟ له سهداران ؛ : أيله . كه در رعايت وزن شعر أيلّه ( به فتح ياء و تشديد لام ) خوانده مىشود . ( 2 ) ( ب 7984 ) . دومة الجندل . ( 3 ) ( ب 7985 ) . أكيدر بن عبد الملك ، و اين صورت مطابق است با ضبط طبرى و هر دو سيره ( : عربى و فارسى ) .