ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٧

رفتن رسول ، صلّى اللّه عليه و سلّم ، در مكّه بىحرب

بتان را چو از سرب اندر زمين * بُدند كرده سخت آن سگانِ لعين

6935 به برداشتن كس نديدى توان * نبى كرد اشارت به سوى بتان

شدند كنده از جايگاه آن بتان * فتادند درروبرش در زمان

ز بيرون مسجد به نزديكِ دَر * به رُو اندر افگندشان سربه‌سر

كه تا مردمانشان به پى بسپرند * برايشان درآمد شدن بگذرند

چو گشت از بتان خانهء حقّ تهى * بيفزود آن خانه را فرّهى

6940 همه‌كس درآمد به رسم طواف * طوافى بكردند دور از مصاف

نبى چون همى گِردِ خانه بگشت * فَضاله « 1 » مر او را بدانديش گشت

بر آن بود كاندر طوافش هلاك * كند آن بدانديش بىترس و باك

پيمبر چو پيش فَضاله رسيد * كف دست بر سينهء او كشيد

شد آن دشمنى دوستى ناگهان * ز جان دوستر داشتش در جهان

6945 نبى در درون رفت و كردش نماز * ثنا خواند بر خالق بىنياز

كه او را برآن مُلك پيروز كرد * بدانديش را كرد از آن پُر ز درد

به درگاه كعبه از آن پس ستاد * به كف حلقه بگرفت و آواز داد :

« سپاس ايزدى را كه او بنده‌اى ، * يتيمى ، ضعيفى و افگنده‌اى

گزيند ، رساند بدين پايگاه * كند وعده‌ها راست با او إله »

6950 از آن پس چنين گفت با همگنان : * « چه گوييد در كار من اين زمان

چه سازم مكافات كردارتان * چه درخور ز من اندراين كارتان ؟ »

سهيل ابن عمرو اين‌چنين كرد ياد * كه : « اى نامور سيّد راه و داد

اگر كارسازى سزاوار ما * شود جانِ خلقِ جهانى هَبا

تو آن كن كه اندرخورتست و بس * جز اين پاسخت نيست از هيچكس

6955 كز اين باز گويند هر مهترى * كه مردم نژادى و نامآورى

به زاد و بروبُوم او هركسى * بر او كرد خوارى ز هر در بسى

نماندند او را به مأواىِ خويش * ره غربت آورد ناچار پيش

اگر چند كردندش ايشان نژند * خدا كرد از آن پايگاهش بلند

چو پيروزگر گشت بر مُلك خود * همان كرد كز گوهرِ او سزد ( 148 )

( 1 ) ( ب 6941 ) . فضالة بن عمير بن الملوّح الّليثى .