ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣١٦

فرستادن رسول ، صلّى اللّه عليه و سلّم ، زيد حارثه را به غزو موتهء شام

همى حيفم آمد كه اسلاميان * لوا را بماندند خوار آنچنان

كنون هركه او را سزاوارتر * سپاريد و گرديد پرخاشخر »

6690 به خالد سپردند پس آن لوا * بدان‌سان كه فرموده بُد مصطفى

در آن رزمگه در بَرِ مصطفى * حجابى نبودى ز لطفِ خدا

همىديد سيّد همه حال و كار * بر اصحاب كردى همى آشكار

هرآن‌كو در آن جنگ گشتى تباه * بگفتى بديشان رسولِ إله

بر او زار بگريستندى همه * چه آن كو شبان بُد ، چه آن‌كو رمه

6695 چو جعفر تبه گشت زار آنچنان * ورا ذو الجناحين لقب كرد از آن

به طيّار هم خواندش مصطفى * « دو پر داد » گفت : « از دو دستش خدا

كه تا با ملايك برد در بهشت * چو دشمن به دنيى در « 1 » او را نهشت »

چو منكوحهء جعفر از كارِ شو * شد آگه ، عزا داشت از بهرِ او

به روز سئم رفت سيّد برش * عزا بازداد از پىِ شوهرش

6700 به دو گفت : « كم كُن دگر شور و سوز « 2 » * كه شرط عزا نيست بيش از سه روز »

چو شد پيشوا خالد ابن وليد * ز دشمن در آوردگه كين كشيد

چنين تا شب از كوه بركرد سر * به آرامگه شد سپه سربه‌سر

به شبگير شد باز با رزمگاه * از اين و از آن شد فراوان تباه

سئم روز هم زين نشان جنگجو * به روى اندر آورده بودند رُو ( 143 )

6705 ز اسلاميان شد دو بهره تباه * نديدند سودى از آوردگاه

پرانديشه شد خالد از كار جنگ * پسنده نمىديد كردن درنگ

به روزِ چهارم از آوردگاه * به شهر مدينه روان شد به راه

چو آمد خبر زو به پيش رسُول * نبى شد به كار پذيره « 3 » عجُول

برون رفت و فرزند جعفر به پيش * ز شفقت گرفت از بر اسپ خويش

6710 به خوبى بياوردشان سوى شهر * گرفتند هركس ز آرام بهر

كنون فتح مكّه به پيش آورم * ز دفتر به گفتار خويش آورم

( 1 ) ( ب 6697 ) . « به دنيى در » : « در » مفسّر « به » است . ( 2 ) ( ب 6700 ) . در اصل : دكر سور و سوز . ( 3 ) ( ب 6708 ) . پذيره : استقبال ، پيشواز ، پيشباز .