ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٠

غزو خندق در شوّال سنهء خمس هجرى

5495 كه : « تكبير و اين روشنائى چه بود ؟ » * بگفتا : « خدايم بزرگى نمود

به تكبير اوّل شدم آشكار * كه بر ملك كسرى شوم كامكار

به تكبير ديگر همه مُلك رُوم * مرا داد يزدان چو يك مُهره موم

سئم ملك تُبَّعْ خديو « 1 » يمن * بيكبارگى داد يزدان به من »

از اين گفته اسلاميان تن‌به‌تن * شدند شادمان اندرآن انجمن

5500 منافق زبان بدى برگشاد * همىكرد هريك به افسوس ياد :

« كسى را كه در ده شدن نيست راه * به خان رئيس جويد آرامگاه !

تو اوّل ز خانه برون كن عدُو * پس آنگاه شاهى ز شاهان بجو »

* چو خندق بكندند ، دشمن رسيد * به هر گوشه هريك سپه گستريد

قريشى و غطفانى « 2 » و ديگران * نضيرى و قوم قريظه « 2 » همان

5505 جهودان و آن مردم بت‌پرست * يكى كرده باهم در اين كار دست

سپاهى كه ديگر مسلمان چنان * نبودند ديده « 3 » سپه در جهان

جهودان و آن مردم بت‌پرست * يكى كرده باهم در اين كار دست

سپاهى كه ديگر مسلمان چنان * نبودند ديده سپه در جهان

فراوان سلاح و فراوان سُتور * در آن گشنْ لشكر به نزديك و دور

از آن ديدهء مؤمنان تيره شد * سرِ جنگجويان از آن خيره شد

پُرانديشه گشتند از آن كارزار * نديدند تدبيرِ آن ژرف كار

5510 ولى چون نبى گفته بُد پيش از اين : * « بيايد بَرِ ما سپاهى چنين

كه لرزان كند بيمشان دست و پا * كسى را نمانَد به دل هوش و را

از ايشان مدينه بود باخطر * و ليكن مدينى بود با ظفر

هزيمت شوند آن فراوان سپاه * نه بس كس شده از كسى رزمخواه »

بدين دل قوى داشت مؤمن به جنگ * نكردند بر خويشتن كار تنگ

5515 چو كافر به نزديك خندق رسيد * شگفتى فروماند كان را بديد

نشايست از آن جاى كردن گذر * بر آن‌سو فرود آمدند سربه‌سر

( 1 ) ( ب 5498 ) . در اصل : تيغ خديو . ( 2 ) ( ب 5500 ) . در اصل : عطفانى ، . . . قريصه . ( 3 ) ( ب 5506 ) . نبودند ديده - نديده بودند .