ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٦

غزو « 3 » بئر معونه به قتل چهل صحابى به دست بنى سليم

به دو گفت : « نيكوست اين دينِ نو * سخن نيست بر پاك آئينِ تو

سزد گر فرستى كسى را به ما * كه مردم پذيرند دينِ ترا »

نبى گفت : « انديشناكم در اين * كز ايشان به بيهوده جويند كين

5205 كه لحيانيان و هذيلى همى * بر اسلاميان كرد كيدى ز كين »

به دو بو برا گفت : « قول مرا * بنى عامرى كى گذارد هبا »

نبى كرد بر قولِ او اعتماد * فرستاد ياران خود را چو باد

ز قوم مهاجر ز انصاريان * چهل نامور شد گُزين از ميان

از آن جُمله عمرو ابن امّيّه ، كو * به تگ بردى از برق و از باد گو « 1 »

5210 يكى نامه زى عامر ابن طفيل * پيمبر فرستاد در كار خيل

دگر بو برا تا كند « 2 » دين قبول * درآرد گُرُه را به دينِ رسول

برفتند اسلاميان شادكام * به چاهى كه بودى معونه به نام

بنى عامر آن جايگه داشت جا * بدادندشان نامهء مصطفى

چنين گفت هريك كه : « دينِ رسول * توان آن زمان كرد در دل قبول

5215 كه خستو شود عامر ابن طفيل * چو او هست مير و سپهدار خيل

پس آن نامهء مصطفى زآن ميان * به دو برد مردى ز انصاريان

چو عامر مرآن نامه و مرد ديد * از آن مرد هم در زمان كين كشيد

به قوم بنى عامر آمد ز راه * همىخواست كرد آن چهل را تباه « 3 »

نبردند آن قوم فرمان ورا * ز زنهار سردارشان بو برا

5220 روان گشت عامر به قومِ سليم * كه بودند در حكم او هم مُقيم

دو صد مرد از ايشان بياورد زود * به كشتن از آن پس دليرى نمود

تبه كرد « 4 » اسلاميان را بزار * نرستند جز عمرو از آن خيره كار

كه او گفت : « مصريست گوهر مرا » * ستردش سر و ريش و كردش رها

شتابنده شد عمرو از آن جايگاه * به نزديكىِ شهر آمد ز راه

5225 دو تن از مدينه به پيشش رسيد * ز احوال آن هر دو تن بررسيد

( 1 ) ( ب 5209 ) . گو - گوى . ( 2 ) ( ب 5211 ) . در اصل : بو ؟ ؟ ؟ را ؟ ؟ ؟ ا كنند . ( 3 ) ( ب 5218 ) . در اصل : را بناه . ( 4 ) ( ب 5222 ) . در اصل : تبه كشت .