ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧

انگيزهء حمد اللّه مستوفى در سرودن منظومهء ظفرنامه

بكوشم به توفيقِ پروردگار * كه اين مى به معنى شود خوشگوار

به فردوسى آن مردِ شيرين‌سرا * كنم هم در اين داستان التجا

ز روح و روانش در اين داستان * مدد خواهم از عالمِ راستان

مگر از پى دولتِ آن روان * شود گفتهء من لطيف و روان

چو مانندِ او كس دُرِ مثنوى * نسفته است ، او را كنم پيروى

از آن بحرِ ژرف از پىِ دوستان * يكى نهر از بهرِ اين بوستان

روان كردم اكنون به شعرى روان * كه از ذوق آن تازه گردد روان

بنا كردم اين بوستانِ سخن * بر آن بحر از اين داستانِ كهن

ز حُسن عبارت نهادم بنا * به صنعت برآوردم آن را به پا

ز دانش بر او برنشاندم درى * كه مثلش نسازد سخن‌گسترى

ز عرفان سزاوار آمد كليد * ز تحقيقش آمد چمنها پديد

درخت سخن شد در او بارور * حكايتش برگ و لطائف ثمر

نكتهاىِ نازك شقايق در او * وز آن باغ دانش پر از رنگ و بو

در او عندليب از معانىّ نغز * به لطف آورد ارمغانىّ نغز

خرد باغبان شد در اين بوستان * كه بىخَوْ چو بستانِ مينوست آن

ز بحر ضمير آبِ حيوانِ نظم * روانست در جوىِ بستان نظم

بنا كردم اين بوستان چون بهشت * كه از حُسنِ گفتار دارد سرشت

بر اميد آن چون سخن‌گسترى * كنم ، ار خرد باشدم رهبرى

مگر بيتى آيد در آن آبدار * كه بخشد گناهم بدان كردگار

. . .

چو كردم شروع اندر اين داستان * كه آرم به‌هم كار آن راستان

در اين خواستم ياورى از خدا * خرد گشت طبعِ مرا رهنما

مرا گفت : « چون ايزد دادگر * ترا داد طبعِ روان و هنر

ز ايّام پيغمبرِ كامكار * درآور سخن تا بدين روزگار

. . .

چو مبدأ ز دورِ محمّد بود * از آن يمن نظمت مخلّد شود

تواريخ ايّام اسلام را * به دست آور و ز آن طلب كام را

ز داننده مردم سخن بازجو * كز آن آبِ كام آيدت بازِجو