ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢١

آگاه شدن مسلمانان از وصول لشكر كفّار

زن و كودكانمان به هنگامِ جنگ * كنند يارى از بام و كوچه به سنگ

4670 بدانديش گردد زبون بىگمان * بود دستِ ما بر عدُو آن زمان

كه تا هست اين شهر ما هيچ‌كس * نديده‌ست بر وى به كين دسترس

نيامد سپاهى بدين جايگاه * كه نَه روز بر وى ز ما شد سياه

وگر زآن‌كه ز اينجا سوى كارزار * شويم ، اندر آن گردد اين كارزار

فزون باشد ز ما سپاهِ عدو * درآرند از ما بسى خُون به جُو

4675 كز اين شهر « 1 » لشكر سه‌باره هزار * نشايد برون برد تا كارزار »

نبى را موافق نمود اين سَخُن * به پاسخ براين‌گونه افگند بُن

كه : « من دوش در خواب ديدم چنان * پر از رخنه شد تيغِ من ناگهان

زره بود پيشم نهاده يكى * در او كردمى دست خود اندكى

همانا مدينه بود آن زره * كز او دشمن از ما نيايد فِرِه » « 2 »

4680 اگرچه در اين كار آن پيرمرد * ز دانش بزرگانه تدبير كرد ( 103 )

و ليكن جوانانِ اسلاميان * چو عثمانِ عفّان و ديگر مهان

كه در بَدر حاضر نبودند هيچ * دگرگونه كردند راىِ پسيچ

چنين گفت هريك : « هر آن كو به شهر * نشيند ، دهد دشمنش زهرِ قهر

كدامين سپاهى به خانه نشست * كه بر وى عدُو را نديدند دست « 3 »

4685 ز بيشىّ خصم « 4 » و مكّى سپاه * چه ترسيم چون هست ياور إله

به گفتار پيرى منافق چرا * كسى خوار گيرند كار غزا

به زودى به لشكر برون شو كه ما * نماييم چون بَدْر روزى ترا »

نبى گفت : « شايد چو فردا نماز * به جمعه گزارم شوم رزمساز »

دگر روز چون كرد سيّد نماز * سلاحش بپوشيد و شد رزمساز

4690 بناخواه « 5 » آمد برون مصطفى * به دو هركسى گفت ك « اى رهنما

اگر بر دلت هست رفتن گران * بمان تا كه فرمان بريمت درآن »

( 1 ) ( ب 4675 ) . در اصل : كرين شهر . ( 2 ) ( ب 4679 ) . كذا فى الاصل . ظاهرا : « نيابد فره » هم مىتواند باشد ، يعنى « برترى نيابد » . ( 3 ) ( ب 4684 ) . شايد هم : « نديديد دست » ، كه هر دو صورت محتمل است . ( 4 ) ( ب 4685 ) . در اصل : ر ؟ ؟ ؟ ى خصم . ( 5 ) ( ب 4690 ) . در اصل : بناخواه ؛ بناخواه - به اكراه .