ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٦

رفتن رسول ، صلّى اللّه عليه و سلّم ، به غزو سويق

4355 محمّد به‌جايست و مردى به‌جا * بر او گر توانى نبرد آزما

چه گويى چنين گفتهء نابكار * اگر مردى از وى برآور دمار »

چو پاسخ چنين يافت ، سوگند خورد * كه ياور نخواهد ز كس در نبرد

رود با كسانِ خود از بهر جنگ * برآرد سر نامِ مردى ز ننگ

نجويد براين خورد و آرام و خواب * به رسم شبيخون رود بر شتاب

4360 بشد اوّلين روز ذى قعده مرد * ز مكّه بر آهنگ جنگ و نبرد

دو صد مرد جنگاورِ نامدار * برفتند با او سوىِ كارزار

چنين تا به بنگاه قوم نضير « 1 » * برفتند كفّارِ جنگى دلير

حصارى كه بودى به يثرب ديار * جهودان بُدندى در او بىشمار

بُدى دوستش مهتران حصار * گرفت اندر آن قلعه مكّى قرار

4365 به شهر مدينه نيارست رفت * ز بيمش همىپوست بر تن بكفت

همان ننگ بودش كزاو « 2 » خوارخوار * به مكّه رود باز ناكرده كار

برآورد رنگى در آن از فُسون * كه از عُهدهء عهد آمد برون

به شهر مدينه از آن جايگاه * فرستاد پنجاه تن را به راه

كه ناگه بر او تاختن آورند * كسى را كه يابندشان بشكرند

4370 كه گردد درستىّ سوگندِ او * چو باشد از ايشان شده جنگجو

سپيده چو از كوه سربركشيد * از اين قلعه كافر بدان‌جا رسيد

به يك گوشه زآن شهر آن كافران * رسيدند و كردند رزمى گران

ز انصار چندى در او كارِ گل * همىكرد ، گشتند از آن دلگسل

دو تن را از ايشان بكُشتند زود * فگندند جايى كه برپاى بود

4375 وز آن جايگه كافر ناسپاس * سبك بازگرديد و رفت از هراس

به زودى به نزديك صخر آمدند * وز آن‌جا به مكّه روانه شدند

از آن بيم كآيد سپه در عقب * نيارستى استاد مردِ عرب

ز بيم نبى شد گريزان به راه * همىراند چون باد جنگى سپاه

خبر رفت پيش پيمبر از اين * كه كافر دگر ره پىافگند كين

4380 به بالين شير اندر آمد شغال * دو تن را تبه كرد اندر جدال

( 1 ) ( ب 4362 ) . در اصل : قوم نصير ؛ « بنگاه » را در سيرت : « مقام‌گاه » آورده است . ( 2 ) ( ب 4366 ) . در اصل : بودش كرو .