ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٧

مشورت كردن رسول با اصحاب جهت غنايم

شما دل مداريد از اين كار تنگ * مجوئيد با من در اين باب جنگ »

چو پيدا نبُد كرده حكمش خدا * بفرمود حكمى در آن مصطفى

به مردى سپردند از انصاريان * كه يزدان كند حكم آن را عيان

دگر روز چون لشكر رزمزن * به نزديك سيّد شدند انجمن

3955 ز بهر غنيمت ز هر نامور * همى مشورت خواست فخرِ بشر

عُمر گفت : « چون كافرِ ناسپاس * به دل در ندارد ز يزدان هراس

نشايد بر او بُرد رحمت كنون * هدر كردن اولى ورا مال و خون

بفرماى تا هركسى خويش خويش * كُشد ، همگنان را ز كمّ « 1 » و ز بيش

چو عبّاس را حمزه از پُردلى * عقيل ابى طالبى را على

3960 يكايك براين‌گونه هركس كه هست * به كُشتن گشايند يكباره دست

دگر خواسته در زمين سربه‌سر * نهيم و كُنيمش به يك ره هدر

كه ما را نيايد حقيقت به كار * نه اين شوم نعمت ، نه آن زينهار »

چو بشنيد عبّاس ، گفتا به دو : * « ببرّاد نسلِ تو اى خيره‌گو !

چه خواهى چنين نسلِ ما را گزند * كه نسلِ تو هرگز مبادا بلند ! »

3965 ز گفتارِ عبّاس نسلِ عمر * نباشد چنان در عرب مشتهر

پيمبر ز گفتِ عمر سربگاشت * ز ديگر كسان مشورت گوش داشت

دگرگونه گفتند هريك سخن * نپذرفت از ايشان سرِ انجمن

به سيّد ابو بكر گفت آن زمان : * « همه خويشِ مااند اين مردمان

ز كشتن نبينم در اين سود هيچ * به سوى فدا كرد بايد پسيچ

3970 كه آن مردمان سربه‌سر منعم‌اند * درم را بيارند و خود را خرند

مَؤونت بود اهلِ اسلام را * برافرازد از خواسته نام را

وگر خواسته « 2 » مانده ز ايشان به جاى * سزد گر به اسلام بخشد خداى »

نبى را موافق نمود اين سَخُن * كه افگند آن پيرِ اصحاب بُن

به اصحاب گفتا : « ز روىِ دليل * عمر هست مانندهء جبرئيل

3975 كه چون آيد از حكم يزدان عذاب * به دو آيد از حضرت حقّ خطاب

ابو بكر مانند ميكايل است * كه در رحمت آوردن او مايل است

( 1 ) ( ب 3958 ) . در اصل : همكنان زار كم . ( 2 ) ( ب 3972 ) . در اصل : دكر خواسته .