ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٩

آمدن سپاه فرشته به يارى اسلام

سپاه مَلَك حمله بردند « 1 » پاك * از آن‌جان دشمن شد اندر مغاك

هزيمت گرفتند قوم قريش * برايشان شده تلخ از آن جنگ عيش

سپاه فرشته برآورد دست * به يك لحظه لشكر به‌هم برشكست

بسى مردم از دُشمن تيره را * مَلَك را همىديدى اندر هوا

3790 به كف حربه رفتى در آوردگاه * همى جنگ جستى ز كافر سپاه

مَلَك چون زدى حربه‌اى بر تنش * فتادى از آن كافر بدكنش

طپيدن گرفتى برآن روى خاك * پر از درد جان ، تن به دام هلاك

جراحت نديدى و خون روان * تن از درد ديدى شده ناتوان

چنين تا رسيدى مسلمان به دو * جدا كردى از تن سپر جنگجو

3795 بسى بود بىآنكه دستِ بشر * رسد سوىِ او ، زو جدا گشت سر

چنين تا نماندند « 2 » از آن كافران * يكى مرد جنگى كران تا كران

گروهى شده كشته اندر نبرد * گروهى گُريزان شده روى زرد

در آوردگه هيچ كافر نماند * سران سپه را نبى پيش خواند

فرستادشان در پىِ بدسگال * كه بُد دشمن دين حق را زوال

3800 چنين گُفت پيغمبر سرفراز : * « ز قتل سه كس دست داريد باز

يكى پيرسر پُرخرد عمّ من * كه عبّاس خواند ورا انجمن

عقيل آن‌كه پورِ ابو طالب است * به جان و به دل سوىِ ما راغب است

كه آن هر دو را كافر بدگمان * به زور و ستم كرد از آنجا روان

زهير آن سرافراز آزادمرد * كه بوبَخْتَرى « 3 » مادرش نام كرد

3805 بر اسلام حقّ دارد آن نامدار * نخواهم شود كشته در كارزار

كه چون چَك نوشتند « 4 » شاه و رمَه * جدائى گزيدند از ما هَمه

برفت و مرآن نامه را پاره كرد * برآزرم آن كار را چاره كرد

ابو جهل را هركه بيند به راه * ورا كرد بايد به زودى تباه

كه او بدترين دشمنِ دينِ ماست * رها كردنِ او ز عينِ خطاست

( 1 ) ( ب 3786 ) . در اصل : جمله بردند . ( 2 ) ( ب 3796 ) . در اصل : بماندند ؛ نماندند - نگذاشتند ، به‌جانگذاشتند . ( 3 ) ( ب 3804 ) . در اصل : بوبحترى ؛ : زهير بن أبى اميّه . ( 4 ) ( ب 3806 ) . در اصل : حك نوشتند .