ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٧

رزم مسلمانان با كفّار قريش در زمين بدر

دو پير دلاور در آن كارزار * بگشتند باهم فزون از شمار

يكى تيغ زد عُتبه بر ساق اوى * ببرّيد ساق يلِ جنگجوى

بدان‌سان كه مغز آمد از وى بُرون * عبيده بغلتيد در خاك و خون

على رفت و حمزه به نزديك او * بگشتند با كافرِ جنگجو

3740 تبه گشت عُتْبَه ز پيكارشان * به‌هم برزدند لشكر از كارشان

عُبَيْده رسيده به حدّ هلاك * ببُردند او را پُر از خون و خاك

به پيش محمّد از آن رزمگاه * نبى را چنين گفت آن رزمخواه

كه : « عمّت ابو طالب ار اين زمان * بدى ، كهترِ من شدى بىگمان

بر او جُستمى بىگمان برترى * كه او گفت گاهِ سخن‌گسترى :

3745 ز بهر نبى تن به كُشتن دهيم * سپاسى از آن كار بر تن نهيم

سخن گفت ، ليكن هويدا نكرد * يكى روز مردى به كارِ نبرد »

نبى گفت ك « ين راست‌گويى همى * فزونى ز گفتن نجويى همى

كه عمّم به گفتار گفت اين سخن * به كردار كردى تو بر انجمن »

عُبَيْده از آن پس برآورد دم * به فردوسِ اعلى نهاد او قدم

3750 نبى مؤمنان را در اين داد دل * كز آن كس نگردد به جان دلگسل

عُكاشه كه مِحْصَن بُد او را پدر * چنين گفت با سيّد نامور

كه : « شمشير من شد شكسته به جنگ * وز اين بر من است اندراين حال ننگ

كه مىبايد از پيش دشمن گريخت * و گرنه مرا خون بخواهند ريخت

سزد گر به تيغى شوى دستگير * كه گرداندم بر بدانديش چير »

3755 پيمبر چو آنجا نمىيافت تيغ * دريغ آمدش كو بود با دريغ

يكى چوب هيمه به دو داد و گفت * بدين رزمجو باش با كام جفت

عُكاشَه چو زو چوب هيمه ستد * شد آن چوب شمشير و زين درسزد

بدان تيغ چندى ز كافر سپاه * عُكاشَه بكشت اندرآن رزمگاه

همان تيغ تا آخرِ عُمر مَرد * نگه داشتى و بدان جنگ كرد

3760 از آن پس ز كفّار تيرى چو باد * ز شست و كمان آمد اندر گشاد

برآمد به مردى ز انصاريان * از آن تير آمد به جانش زيان

ز انصاريان ديگرى عمرو نام * درآمد ز مردى بدين انتقام