ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٦٧

عازم گشتن كفّار قريش به زمين بدر به جنگ اسلام

چو دشمن نيابد ز ما دستبرد * بزرگى كند اندر اين كار خرد

و ليكن چو اكنون بيابد گزند * نگردد دگر اخترِ او بلند »

3500 گروهى بر او گِرد گشت اندراين * گروهى دگر جست دورى از اين

چو عُتْبَه نمىگشت خشنو برآن * كه لشكر به پيكار گردد روان

ابو جهل از كارِ او شد غمى * چنين گفت با عامر حضرمى

كه : « از بهر خونِ برادرْت ما * براين‌گونه گشتيم رزم‌آزما

كه بر دستِ ابن جحش شد تباه * به حُكم مُحمّد در آوردگاه

3505 ترا كرد بايد در اين جهد بيش * كه باز آورى كينه و خون خويش

كه چون عمرو مردى به مكّه نبود * نه چون او كسى در حدودش شنود

نشايد چنين كرد خونش رها * كه در دين « 1 » مردى نباشد روا

كه خونش در اين كار گيريم خوار * نجوئيم از دشمنش كارزار

چو عُتْبَه ترا مهتر و سرور است * چرا اندراين راى او ديگر است ؟

3510 بگو تا بيايد بدين كارزار * ز بهرت كند بر عدو كارزار

وگر مىنيايد سوى دشت جنگ * تو زو دور كن خويش را بىدرنگ ( 80 )

به مخزوميان « 2 » نسبت خويش كُن * ميفزاى با او ز كارت سَخُن

كه من خود كفايت كنم كارِ تو * بكوشم به جان بهرِ تيمارِ تو »

بشد عامر و پيش عُتْبَه بگفت * سخن هرچه بشنيد اندر نهفت

3515 به دو گفت عُتْبَه : « ز بهر تو من * نخواهم بريدن سپه را كفن

تو خواهى مرا باش و خواهى مباش * نديدى ترا چشم من نيز كاش »

بشد پيشِ بو جهل عامر چو باد * سخن گفت و بو جهل از اين كرد ياد :

« چو او را به پس درفتاده‌ست باد * نيارد گرفتن ز پيكار ياد »

مثل بودى اندر عرب اين سَخُن * ز روى نكوهش فگندند بُن

3520 چو بشنيد عُتبه برنجيد از اين * روان شد به پيكار از روى كين

چنين گفت : « پيدا شود بامداد * كه را در پس افتد از اين كار باد

بداند گَهِ رزم آن زردكون * كه اين كار بيهوده كرده است چون

كه بو جهل را زردكون هركسى * به دشنام كردى خطابش بسى

( 1 ) ( ب 3507 ) . دين - طريقت ، روش ، مشى . ( 2 ) ( ب 3512 ) . در اصل : بمحروميان .