ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٥

فرستادن رسول حمزه را به جنگ ابو جهل

فرستادن رسول حمزه را به جنگ ابو جهل

فرستادن رسول حمزه را به جنگ ابو جهل

نبى بعد از آن عزم پيكار كرد * به فرمان حقّ جنگ كفّار

ز مكّى بُدى آن زمان جنگجوى * درآورد از ايشان همى خون به جوى

نخستين روان كرد حمزهء چو شير * همان سى سوار از مهاجر دلير

به سال نخستين به ماهِ صيام * برفت و سپه برد بر راهِ شام

3045 كه قوم قريش اندر آن روزگار * برآن راه كردى به مكّه گذار

به دو داد سيّد لواى سفيد * روان گشت حمزه روان پُراميد

در آن كاروان بود ابو جهل مِه * چو سيصد سپاهى ورا بود كِه

چو حمزه بيامد به ديهى رسيد * رئيسى از آن ديه پيشش دويد

كه بُد دوست با حمزه آن پيشوا * چنين گفت با مرد رزم‌آزما

3050 كه : « آن كاروان رفت از ايدر به راه * تو اندر عقب از چه رانى سپاه ؟

كه در جنگِ ايشان نباشى بسند * مبادا كه آيد به رويت گزند

چو اسلام را اين نخستين غزاست « 1 » * اگر بشكنندت ز دانش خطاست

مرا آن به آيد كه فرمان‌برى * بپيچى سر از كارِ اين داورى »

به گُفتارِ او حمزه زآن جايگاه * سبك بازگرديد و آمد ز راه

3055 به پيش نبى آمد از طَرْفِ دشت * بگفتش كه آن كاروان درگذشت

چو بو جهل در شهر مكّه رسيد * بگفت آنچه زآن كار ديد و شنيد

نشستند باهم در اين كافران * همى هريكى راى زد اندر آن

كه : « چون او دَرِ جنگ و كين برگشود * نخواهد ازين پس ز كوشش غنود

به ما برشود كارش از جنگ تنگ * نشايد در اين كار كردن درنگ

3060 از آن پيش كو دست شويد به خون * به پيكارِ او رفت بايد كنون

نماندن كه گردد قوى كار او * روا نيست سستى به پيكارِ او »

به مكّه شدند جملگى كافران * به جنگ نبى آن زمان ياوران

دو صد مرد جنگى گزيدند زود * مهين عِكْرَمَه پورِ بو جهل بود

( 1 ) ( ب 3052 ) . در اصل : عزاست .