ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٧

بيعت كردن مردم مدينه با رسول ، صلّى اللّه عليه و سلّم

ز اهل مدينه درود و سلام * بگفتند پيشِ خديو انام

2430 ز خويش و ز اهل مدينه همه * بكردند بيعت مهان رمه

به جان و تن [ و ] « 1 » خواسته سربه‌سر * بكردند بيعت برآن نامور

چو كردند بيعت بر آن نيكمرد * عرب بيعة الاوّلش نام كرد

دگر خواند اين عهد شرطِ زبان * كه پيمان پيكار نبود در آن

بدانست از عهد ايشان رسول * كه كردندش اهل مدينه قبول

2435 بر آن بود با آن سران رو به راه * درآرد ، رود زود آن جايگاه

و ليكن به دل گفت : « يك ره در اين * سگالش كنم با يكى دوربين »

چو مشهور بود آنكه در عقل و را * چو عبّاس نبود دگر رهنما

بيامد به نزديك عمّ در زمان * سخن گفت با او از آن مردمان

كه بود از مدينه پذيرفته دين * به پيغمبرى كرده او را گُزين

2440 بپرسيد از او ، گفت : « دارى روا * كه گيرم به نزديك آن قوم جا

كه شد سير جانم ز قوم قريش * به مكّه شدم تلخ يكباره عيش »

چو عبّاس از او اين حكايت شنيد * زمانى به انديشه دَم دركشيد

به دو گفت ك « اى پور اين راى نيست * كنونت در آن بوم‌وبر جاى نيست

به مكّه اگر دشمنت شد قريش * و ليكن بسى هست پيوند و خويش

2445 يكى ، گر كند دشمنى ناگهان * دگر ، دوست باشد ز جان در جهان « 2 »

دگر ، امّتت را در اين بوم‌وبر * بود خويش و پيوند بىحدّ و مر

به شهر مدينه مگر ده هزار * فزونتر بود مردم نامدار ؟

به جان گشته باهم مخالف همه * ز هم جنگجويان شبان و رمه

به پشتىّ اين مايه مردم ترا * نشايد بدان‌جا كنون كرد را

2450 فرستاد بايد كنون مهترى * كه داند سخن گفتن از هر درى

كه بيعت ستاند از ايشان در اين * كند عرضه بر همگنان پاك دين

چو زو دين پذيرند مردم همه * بداند نهان شبان و رمه

كه چونست با هركسى كارِ تو * چگونه پذيرند زنهار تو

اگر از دل و جان پذيرند دين * توانشان براين قوم كردن گُزين

( 1 ) ( ب 2431 ) . در اصل [ و ] نيامده است . ( 2 ) ( ب 2445 ) . آيا به جاى « در جهان » « در نهان » هم مىتوان خواند ؟