ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٣

فرض گشتن پنج نماز بر مسلمانان

ابو بكر تصديق كردى ورا * لقب يافت صدّيق از مصطفى

قريشى چنين گفت آنگه به دو * كه : « اوصاف بيت المقدّس بگو »

فروماند پيغمبر از وصف آن * حجابش خدا برگرفت از ميان

2350 پيمبر در آن « 1 » بنگريدى عيان * بگفتى يكايك صفتهاىِ آن ( 57 )

از [ او ] خواست كافر براين بر گواه * چنين داد پاسخ حبيب إِله

كه : « بر كاروانى ز قومِ شُما * گذر داشتيم اندر آن راه ما

يكى كوزه پُرآب پوشيده سر * نهاده بدان جاى بر رهگذر

مرا تشنه بود آب خوردم از او * به راه آوريدم از آن جاى رُو

2355 شتر بود در پيش آن كاروان * دو ابلق غراره « 2 » نهاده برآن

چو ايشان بيايند ، « 3 » از راستى * هويدا شود كژّى و كاستى »

بگفتند : « كى آيد آن كاروان ؟ * به مكّه ، از آن راه گشته روان »

چنين گفت : « چون بامداد آفتاب * برآيد ، درآيد قوافل به باب » « 4 »

دو كس بر سرِ كوه در امتحان * به شبگير رفتند از آن مردمان

2360 چو خورشيد رخشان ز كُهْ بردميد * از آن كوه كافر فغان بركشيد :

« برآمد خور و نآمد آن كاروان » * دگر يك برآورد از اين سو فغان

كه : « اينك ز ره كاروان دررسيد * بدان‌سان كه سيّد سخن گستريد

شتر با دو ابلق غراره ز پيش * همىراند از ره به فرمان خويش »

برفتند كُفّار و از كاروان * بجُستند از آب و كوزه نشان

2365 در آن راست شد گفتهء مصطفى * گروهى پذيرفت دينِ خدا

دگر خواند جادو ورا اندر آن * شدندش بدانديش بر كافران

نكردند قولش قبُول از بدى * نمودند رنجش ز نابخردى

ز هرگونه خوارى بر او خوارخوار * بكردندى آن مردم نابكار

پيمبر به خوارى همىزيستى * گهى شادمان ، گاه بگريستى

2370 تحمّل همىكردى از كافران * كه تا حقّ چه فرمان دهد اندر آن

( 1 ) ( ب 2351 ) . در اصل : ار حواست . ( 2 ) ( ب 2355 ) . غراره : جوال از ريسمان بافته . ( 3 ) ( ب 2356 ) . در اصل : ايشان بتابند . ( 4 ) ( ب 2358 ) . در اصل : قوافل بتاب .