ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٦
معراج رسول ، صلّى اللّه عليه و سلّم ، به حضرت عزّت « 2 »
بپرسيد ، گفتا : « خليل خداست * براهيم آزرنيا مر تراست »
2185 نبى كرد بر وى سلام آن زمان * ثنا بر ثنا خواند سيّد همان
ستودش نيا و سلامش ستد * نوازش نمودش چنان چون سزد
پيمبر شد آنجا امامِ نيا * دو ركعت بكرد و برآمد به پا
* به نزديكىِ بيتِ معمور رفت * به كار طوافش شتابيد تفت
به گِردش برآمد نبى هفت بار * شده پيرو او مَلَك بىشمار
2190 نبى كرد آهنگِ بالا ز راه * كه آيد به معراج پيشِ إله
در آن حال جبريل از او بازماند * پيمبر مر او را بَرِ خويش خواند ( 54 )
چنين گفت او را كه : « اى نيك يار * به جائى چنين يار نايد به كار ؟ « 1 »
تو از من همى بازمانى چرا ؟ * سزد گر دهى آگهى ز اين مرا »
چنين گفت جبريل با مصطفى : * « از آنجا كه داده‌ست فرمان خدا
2195 اگر يك قدم بيشتر بگذرم * بسوزد ز هيبت سراسر پرم
تو زين رفتن اى يار باكى مدار * كه مىخواندت پاكْ پروردگار » « 2 »
نبى رفت نزديك كرسى فراز * ملائك رهِ او گشادند باز
فرشته يكى بودشان در ميان * كه فرّ بزرگى از او بُد عيان
به صورت به غايت مليح و نكو * ترازو و پيمانه بر دستِ او
2200 بپرسيد نامش سرانجمن * چنين گفت : « ميكائل است نامِ من »
ز ميزان و مكيال پرسيد « 3 » از او * كه : « اين از چه دارى به من بازگُو »
به دو گفت : « رزق خلايق مرا * رسانيد بايد به امرِ خدا
بدين مىكنم رزق مردم شمار * چنين است فرمانم از كردگار »
( 1 ) ( ب 2192 ) . چنين است در اصل ؛ كه چنانچه مصراع دوم را به گونهء سؤالى نخوانيم ، به جاى « يار نايد به كار » بايستى « يار بايد به كار » خوانده شود . ( 2 ) ( ب 2195 ) . فلمّا بلغ سدرة المنتهى فانتهى إلى الحجب فقال جبرئيل تقدّم يا رسول اللّه ليس لى أن أجوز هذا المكان و لودنوت أنملة لأحترقت . ( بحار الانوار ، ج 6 ، باب 33 ( فى معراجه ) ؛ شرح تعرّف ، ج 2 ، ص 44 - به نقل از احاديث مثنوى ، مرحوم بديع الزّمان فروزانفر ، ص 143 ) . ( 3 ) ( ب 2201 ) . در اصل : ميكال برسيد . مكيال : آنچه بدان چيزها را بپيمايند و وزن كنند ؛ پيمانه ، ج مكاييل . ( فرهنگ فارسى معين ) .