ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٤

معراج رسول ، صلّى اللّه عليه و سلّم ، به حضرت عزّت « 2 »

سوى راست نيكان ، بدان را به چپ * همىبينم اندر خوشىّ و تَعَب

1905 ز نيكو عمل مىكنم خُرّمى * دلم مىشود در بديشان غمى

ازاين‌روى خندان و گريان شوم * كه گه سوى اين ، گه سوىِ آن شوم

ز مهر ابوّت از اين يك زمان * شكيبا نخواهم « 1 » بُدن جاودان

ندانم ز اولاد كس بِهْ از آن * كه او پيروَت باشد اندر جهان

پس آنگاه پيرو شدش در نماز * دو ركعت بكردند و هم « 2 » گشت باز

1910 پيمبر به سوى دؤم آسمان * روان گشت و با او فرشته همان

درش را پس از رسم گفت و شنود * گشودند و هر دو بر او رفت زود « 3 »

فرشته به دو نيز بُد بىشمار * تو گفتى نبد جايگاهِ گذار

دو مرد جوان باجمال و صفا * نشسته بر او ديدشان مصطفى

بپرسيد ، دادش فرشته خبر * كه : « يحيى يكى ، عيسى آمد دگر »

1915 بر ايشان نبى كرد حالى سلام * جوابش بگفتند بعد از قيام

ستودند بسيارش آن هر دو تن * سزاوار آن سرور انجمن

به عادت پيمبر امامت نمود * پس از پيش ايشان روان گشت زود

به سوى سئم آسمان رُو نهاد * پس از رسم رفتن درش برگشاد

سروش اندر او بود بيش از شمار * پرستندهء پاكْ پروردگار

1920 جوانى نكورو بر آنجاى بود * كه حسنى چنان كس نديد و شنود

ز رويش پر از كلفه رخسار ماه * ز مويش شده خانهء شب سياه ( 49 )

ز پيشانيش زَهرهء زُهره آب * ز ابروش طاق هلالى خراب

ز چشمش شده خيره نرگس به باغ * ز مژگانش در تيرگى پرِّ زاغ

ز خدّش به صدگونه گل كرده خوى * چو بوئى رسيده ز رنگش به وى

1925 ز قدّش تن زاد سرو « 4 » سهى * فرورفته در گِل به دشت تهى

بر او ختم خوبى ز نسل بشر * نبوده چنان خوبروئى دگر

نبى را چو ديد او ، برآمد ز جا * بيامد به زودى بَرِ مصطفى

( 1 ) ( ب 1907 ) . در اصل : بخواهم . ( 2 ) ( ب 1909 ) . در اصل : بكردوند هم . ( 3 ) ( ب 1911 ) . در اصل : رفت رود . ( 4 ) ( ب 1925 ) . در اصل : راد سرو .