ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٢

معراج رسول ، صلّى اللّه عليه و سلّم ، به حضرت عزّت « 2 »

نكوروى و خوشخوى و شيرين‌سخن * نكوكار و دانا و پاكيزه تن

گرفتند مر يكدگر را كنار * بگفتند باهم سخن بىشمار

ببستند پيمان به شادى و غم * نجويند هرگز جدايى ز هم

چو اين گُفته شد ، شد جوان ناپديد * پيمبر ز جبريل از او بررسيد

1860 به دو گفت جبريل : « مژده ترا * كه بود آن جوان پاك دين خدا

تو و امّتت را از اين پاك دين * خدا بهره‌ور كرد و زيبد چنين

به هر دو جهان دين كنون دين تست * خنك آن‌كه بر راه و آئين تست

به مسجد شد آنگه پيمبر روان * رُسُل را در او جمع گشته روان

ز آدم درآ تا به عيسى تمام * رُسُل گرد شد پيشِ شاه انام

1865 پس از رسم و شرط سلام و دُرود * برآمد به پا هركه آن‌جاى بود

بگفتند اقامت ز بهر نماز * نياز آوريده بَرِ بىنياز

نبى را چنين گفت پس جبرئيل : * « امامت كن اى سيّد بىبديل » ( 48 )

به دو گفت : « از اين كار دارم حيا * امامت كنم پيش چندين نيا »

فرشته « 1 » به دو گفت : « ايزد چنين * فرستاد فرمان در اين كارِ دين »

1870 به حكم خدا شد پيمبر امام * بكردند باهم دو ركعت نماز

نبى شد سوى صخره آنگه فراز * ز مجموع اشيا دل آورده باز

تنش گشته چون جان ز نور صفا * روان شد از او بر فلك مصطفى

برآمد ز جا سنگ چون او برفت * همىخواستى بر فلك سنگ تفت

نماندش نبى همچنان بيم چيز * بماند و محمّد روان گشت تيز

1875 به پنجاه و پنج پايه زو برگذشت * به هريك ز قومى ملك درگذشت

به تسبيح و تهليل بسته ميان * دعاكار « 2 » در حقّ اسلاميان

از آن پس يكى ژرف دريا بديد * كه قعر و كنارش بُدى ناپديد

هر آن چيز در خشك و تر در جهان * بُوَد ، بُود در وى يكايك عيان

به بالاى آن چار قصر بزرگ * نشسته در او مردمان سُترگ

1880 ز جبريل پرسيد ، گفت اين‌چنين * كه : « درياست اعمال مردم يقين

( 1 ) ( ب 1869 ) . در اصل : فرسته . ( 2 ) ( ب 1876 ) . دعاكار - دعاگو .