ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٦

معجز كه رسول ، عليه السّلام ، به ابو جهل نمود

تحمّل نمودى پيمبر بر آن * به خوارىّ و بيداد آن كافران

1725 پيمبر چو بىجفت و بىپشت بود * به پيوند كردن ارادت نمود

گُزين سَوْدَهء زَمْعَه را از پدر * بخواست آن زمان پيشواىِ بشر

از آن پيش بُد جُفت سكران عمرو * شده بيوه و رفته از خان عمرو

به چارصد درم كرد مَهرش پديد * از آن پس زن و مرد برهم رسيد

بماندند با همدگر هر دوان * چنين تا نبى شد به عقبى روان

1730 به گاهِ عمر شد زن نامور * به ديگر سرا ، پيش فخر بشر

يكى روز پيغمبر نامدار * به مسجد درون بود با چند يار

گروهى ز كفّارِ قوم قريش * دگر سوى بنشسته بر رسم خويش

درآمد ز ناگاه مردى عرب * مدد كردى از اهل مسجد طلب

همىگفت : « بودم شتر چند سر * خريد آن ز من بو الحكم سربه‌سر

1735 و ليكن جوى زو نديدم بها * سزد گر كنيد « 2 » آن زر از وى رها

به افسوس كفّار قوم عرب * بگفتند : « يارى ز احمد طلب

كه او بو الحكم را بهين دوستست * به همشان بود خورد و خواب و نشست »

عرب ياورى جست از وى درآن * نبى گشت با او ز مسجد روان

سوى خان بو جهل آمد چو باد * بزد حلقه بر در ، پس آواز داد

1740 كه : « بو جهل را گو نبى بَر دَرست * ز بهر عرب گشته چاره‌گرست »

چو بو جهل آواز سيّد شنيد * به تن لرزْلرزان ، چو از باد بيد

برون آمد و گفت سيّد به دو * : « بده مال اين مرد و خيره مگو »

درون رفت ابو جهل و آورد زر * به مرد عرب داد زر سربه‌سر

( 1 ) ( عنوان ) . در اصل : رمعه . ( 2 ) ( ب 1735 ) . در اصل : كنند .