ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٠

هجرت عثمان و بعضى صحابه به حبشه

دگر عبد رحمن بن عوف بود * كه اندر دهم پايهء او نمود

1370 زبير عوام آن سراف ؟ ؟ ؟ از مرد * چو عمّارِ ياسر سپهرِ نبرد

دگر نامدارانِ قوم عرب * كه بودند با دانش و با نسب

سرافراز عثمان و چندى زنان * ببردند و رفتند هريك دُوان

به سوى نجاشى نهادند رُو * كه سردار مُلك حبش بود او

نجاشى به دل خواست پذرفت دين * از آن مردم نامدار گزين

1375 چنين گفت از اين كار با قوم خود * كه : « اين نامور مردم پُرخرد

كه از مكّه آمد به نزديك من * به زنهار اين نامدار انجمن

بُزرگند و با دين پاكند يار * سزد گر كنم دينشان اختيار

شما نيز اگر درپذيريد دين * بسى سود بينيد هركس از اين

در انجيل هست اين حكايت عيان * كه آيد رسولى به آخر زمان

1380 كه احمد بود نامِ آن نيكمرد * بگيرد جهان را به جنگ و نبرد

اگر ما كنيمش به دين ياورى * كه پيدا كند كار پيغمبرى

بياريم او را بدين شهره شهر * ز دين در دو گيتى بيابيم بهر

برآيد ازين در جهان نام ما * به ما فخر آرند اقوام ما

به ديگر سرا پيشِ پروردگار * مكافات يابيم بيش از شمار »

1385 نجاشى چو برخواند اين داستان * غريوى برآمد ز ناراستان

به اسلام بردند بر وى گمان * وز اين فتنه‌اى خواست گشتن عيان

نجاشى چنين گفت : « من ز آزمون * سخن گفتم اى نامداران كنون »

به تدبير آن فتنه را برنشاند * دگر زاين سخن داستانى نراند

به مكّه چو كفّار آگه شدند * كه اسلاميان سوى آن ره شدند

1390 به دندان ببُردند از غبن دست * كه از ماجرا جان ايشان بجَست « 1 »

فرستاده‌اى قوم كافر بجُست « 2 » * كه باشد خردمند و دانا و چُست

بدين كار شد نامزد عمرو عاص * بدان تا دهدشان از آن غم خلاص

به پيش نجاشى بسى خواسته * ببرد آن خردمند آراسته

پيام آن‌كه : « قومى از اين بوم‌وبر * بدان مُلك كردند خيره گذر

( 1 ) ( ب 1390 ) . در اصل : بخست . ( 2 ) ( ب 1391 ) . در اصل : نخست .