ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣

نزول آيت به دشنام اصنام

على گفت : « اگر كس نگويد جواب * منم گشته از دينِ تو كامياب »

پيمبر به دو گفت ك « اى نيكنام * خلافت به كارِ تو گردد تمام

تو و تخمِ پاكِ ترا سرورى * سزايست در دينِ من يكسرى

بر اهلِ جهان جاودان مهترى * كه اهل جهان را چو جان درخورى »

995 پراكنده گشت آن بزرگ انجمن * به افسوس گفتند هريك سخن

به بو طالب : « اكنون چو بر تو پسر * مهست ، از بزرگى تو اندر گذر

از اين پس به حُكم پسر كار كُن * به كار حكومت ميفزا سَخُن »

ز هرگونه افسوس كردند پاك * بر اسلاميان مىفشاندند خاك

نزول آيت به دشنام اصنام

نزول آيت به دشنام اصنام

براين كار آمد پيام از خدا * به دشنام اصنام زى مصطفى

1000 پيمبر به مسجد درآمد چو باد * بر آن كافران كرد آن آيه ياد

نبى چون به دشنام بگشاد لب * برآمد غريوى ز قومِ عرب

ز مسجد فگندند زودش برون * همىخواستندش در اين ريخت خون

ز بيمِ ابو طالب و ديگران * نكردند قصدِ گزندش سران

به نزديك بو طالب اهلِ عرب * برفتند پُركين و شُور و شغب

1005 ز سيّد بگفتند با او سَخُن * كه دشنام اصنام افگند بُن

وز او خواستند تا نبى بعد از آن * نگويد بديشان بدىّ بتان

ابو طالب او را بَرِ خويش خواند * از اين در سخن چند با او براند

پيمبر به دو گفت : « تا جان من * بود ، برنگردد دلم زين سخن

كه : دينم كنند اين بزرگان قبُول * گواهى دهند آنكه هستم رسول

1010 همه از بتان بازدارند دست * نباشند ديگر كسى بت‌پرست »

چو بو طالب اين پاسخ از وى شنيد * درايشان پذيرفتنِ دين نديد

گُسى كردشان مهتر بىبدل * به شيرين عبارت به لطف و حِيَل

چو مردم برفتند و سيّد بماند * بر او بابى از كارِ كافر بخواند

كه : « كافر ترا مىدهد دادِ خويش * ولى تو نگيرى رهِ داد پيش

1015 ترا چون نگويند دينت مدار * ترا نيز با بُت مباد ايچ كار