ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥

وصلت محمّد المصطفى ، صلّى اللّه عليه و سلّم ، با خديجه

به نزديك بانو همه بازگفت * بيفزود ميل زن اندر نهفت

380 جواب مُعبّر به ياد آمدش * شدن جفت او سخت داد آمدش

دلش كرد يكبارگى ميل آن * كه با او شود جفت اندر جهان

پيمبر چو نزديكِ بانو رسيد * سرافگنده « 1 » بانو سخن گستريد :

« تو دانى ز بهرم به خواهندگى * كند هر سرافراز پويندگى

و ليكن مرا نيست ميلى به شو * نجويم به كار هوا آرزو

385 كه زشت است بر بانو سالخورد * چو گردد ز شهوت طلبكار مرد

و ليكن چو دارم بسى خواسته * ز هرگونه‌اى نعمت آراسته

به خيره تلف مىشود مالِ من * وز آن سُست خواهد شدن حالِ من

ندارم به گيتى ز يك تن گزير * كه باشد مرا اندر اين دستگير

كه زن كدخدائى نداند همى * سخن گرچه از عقل راند همى

390 بِهْ از تو ندانم كسى را امين * توئى اندر اين كار پيشم گزين

به عمّت بگو تا مرا از پدر * بخواهد ز بهرت ، دهد او مگر

كه از گفتهء او خُوَيْلِد گذر « 2 » * همانا نجويد در اين بوم‌وبر »

سزا با سزاوار گرديد جفت * نشايد چنين آرزو را نهفت

پيمبر درآمد به نزديك عم * ازين در سخن گفت با او بهم

395 چنين گفت عمّش : « ز درويشيت * عجب گر بسازند با « 3 » خويشيت

ولى من كنم خواهش از بهر تو * مگر خود نگويند « 4 » اين گفت‌وگو »

ابو طالب آمد به خواهشگرى * خويلد بپيچيد از اين داورى

چنين گفت : « دخت مرا از قريش * ز هركس فزونست ترتيب عيش

بسى خويش و بيگانه برخاستند * زبان را به خواهش بياراستند

400 ندادم به كس زآنكه هم‌كُفْو « 5 » خود * نديدم كسى را ز نيك و ز بد

( 1 ) ( ب 382 ) . سرافگنده : محجوبانه ، شرمگنانه ، از روى حجب و حيا . ( 2 ) ( ب 392 ) . در اصل : كردند . ( 3 ) ( ب 395 ) . در اصل : نسارند با . ( 4 ) ( ب 396 ) . در اصل : نكويند . صورت مختار متن را بدين توجيه آوردم كه « شايد خانوادهء خديجه از باب بىچيزى تو سخنى در ميان نياورند و بدين وصلت رضايت دهند » . ( 5 ) ( ب 400 ) . هم‌كفو : هم‌شأن ، هم‌قدر ، همانند .