ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٥

زمان رضاع رسول ، صلّى اللّه عليه و سلّم

كهين پورِ ايشان كه بُد شيرخوار * بُدش نام عبد اللّهِ نامدار

ز اسباب و اموالشان كمّ و بيش * خرى بود و يك اشتر و چند ميش

زن و شو و پورِ كهين رو به راه * به مكّه نهادند از آن جايگاه

150 حليمه پُسر را به بر برگرفت * به خر برنشست و ره اندر گرفت ( 14 )

برآمد به پشتِ شتر شوىِ او * ز شفقت بيامد سبك سوىِ او

برفتند افتان و خيزان به راه * سوى دايگانى از آن جايگاه

ز سستى شدندى پس از ديگران * چو بودندى از فقر لب ناچران

به مكّه رسيدند آن دايگان * گرفتند پورانِ پُرمايگان

155 حليمه نمىيافت كودك ز كس * نبودش بر آن دايگى دسترس

هميدون نبى را به هركس كه بود * نيا عرضه كرد و تقبّل نمود

كه نيكى كند در حقِ دايگان * فزون زآن‌كه سازند پُرمايگان

نپذرفت از او هيچ‌كس اين سَخُن * چنين پاسخ افگند هر دايه بُن

كه : « تَوْفير « 1 » دايه بود از پدر * ندارد نيا از نبيره خبر »

160 چنين تا حليمه به پيشش رسيد * نپذرفت و هم اين سخن گُستريد

و ليكن چو كودك نمىيافت هيچ * بناچار آورد سويش پسيچ

دگر ره چو دايه بَرِ او رسيد * ز نام و نژادش نيا نورسيد « 2 »

حليمه به دو گفت نام و نژاد * ز قوم بنى سعد كردند ياد

چنين گفت عبد المطلّب : « نكوست * كه حلم و سعادت به معنى دراوست »

165 به دو داد عبد المطلّب پُسر * به مهرش درآورد دايه به بر

چو پستان خود در دهانش نهاد * درِ بخت بر وى زمانه گشاد

اگرچه نبُد خورده زن نان و آب * درآمد به پستانِ او شيرِ ناب

يكى زان بخورد آن گرامى پسر * همىداد دايه به دو آن دگر

نمىكرد پستان ديگر قبُول * چو بود آن زمان نيز منصف رسول

170 بر او مهر دايه بيفزود از اين * چو از راستى بهره‌ور بُد چنين

حليمه به شو داد فرزندِ خويش * نبى را برآورد دايه به پيش

برفتند اندر پىِ كاروان * شده بارگى همچو آب روان

( 1 ) ( ب 159 ) . توفير : حقّ كسى را تمام دادن . ( 2 ) ( ب 162 ) . كذا فى الاصل . ظاهرا : نيا بررسيد .