ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦

در شرح نسب بعضى قبايل عرب و عجم

هميدون ازويند مخزوميان « 1 » * كه بو جهل از آن تُخمه آمد عيان

ز مرّه نسب رفت سوى كلاب * قصىّ و بنى زهره را اوست باب

قُصَىّ در بزرگى چو سربرفراخت * همه خويش و پيوند خود را نواخت

75 هرآن‌كس كه بودند ز اهل قريش * سوى مكّه‌شان برد نزديك خويش

به ميرىّ آن قوم سربرفراخت * به ديوان‌سرا دارِندوه بساخت

ز پشتِ قُصَىّ زاد عبد المناف * دگر عبدِ عُزّى بود بىخلاف

سوى عبدِ عُزّى ز نامى اسد * ز روى بزرگى نسب مىرسد

خديجه از آن تخمه دارد گهر * كه بود او مهين جفتِ خيرِ بشر

80 ز عبد المنافِ گُزين آن زمان * دو پور آمد از يك شكم تَوْأَمان

به‌هم هر دو را بود پيوسته پشت * پدر گشت با هر دو كودك درشت

به شمشير از هم‌دگرشان بريد * وز اين فتنه شد در ميانشان پديد

بدان‌سان كه تا وقت يوم القيام * بُدن خواهد اندر ميانشان مُدام

از آن هر دو فرخنده نامى پسر * يكى عبدِ شمس است و هاشم دگر

85 مطلّب بُدش نام ديگر پسر * بنى مطّلب راست از وى گُهر

از آن قوم بُد شافعى را نژاد * كه اندر امامت به دين دادداد ( 11 )

اميّه شد از عبدِ شمس آشكار * بنى امّيّه راست زو اشتهار

كشد سوى آن قوم عثمان گهر * كه ذى النّور خواندش خديوِ بشر

ز هاشم شد عبد المطلّب پديد * به عبد اللّه آنگاه گوهر رسيد

90 كه از پشتِ او زاد فخرِ انام * برين‌گونه‌شان بُد نسب ، و السّلم

( 1 ) ( ب 72 ) . در اصل : مخروميان .