ظفرنامه ( قسم الاسلاميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧

سببِ نظمِ كتاب

كه در وى گُل و ميوهء بىشمار * بود سربه‌سر نازك و آبدار

330 ز بادِ خزانى نگردد غمى « 1 » * ز خوردن نيايد به دو در كمى

بهار و زمستان نريزد ز بار * بود برگ و بارش همى برقرار

هميشه بود تازه آن بوستان * از او شاد گردد دلِ دوستان

كه گرديم از آن بوستان مستفيد * ترا نامِ باقى شود زآن پديد »

چنين گفتم : « اى دوستان اين سَخُن * نزيبد فگندن در اين كار بُن

335 كه طبع مرا زين هنر بهره نيست * از اين در سخن گفتنم زَهره نيست

بَرِ شعرِ فردوسىِ نغزگوى * سزد گر نريزد كسى آبِ روى

كه گوهر همه‌كس ندانند سُفت * سخن گرچه نيكو توانند گفت » ( 8 )

نپذرفت از من كس اين گفت‌وگو * به الحاح كردند اين جُست‌وجو

چو ز ايشان به صحبت گزيرم نبود * پذيرفت و پاسخ از اين در سُرود :

340 « كنون چون شما را چنين است كام * نهادم در اين كارِ فرخنده گام

كه از گفتهء آن‌كه از وى گذر * نباشد ، نشايد برون برد سر

بكوشم به توفيقِ پروردگار * كه اين مى به معنى شود خوشگوار

به فردوسى آن مردِ شيرين‌سرا * كنم هم در اين داستان التجا

ز روح و روانش در اين داستان * مدد خواهم از عالمِ راستان

345 مگر از پىِ دولت آن روان * شود گفتهء من لطيف و روان

چو مانندِ او كس دُرِ مثنوى * نسُفته‌ست ، او را كنم پيروى

از آن بحرِ ژرف از پىِ دوستان * يكى نهر از بهرِ اين بوستان

روان كردم اكنون به شعرى روان * كه از ذوق آن تازه گردد روان

بنا كردم اين بوستانِ سخن * بر آن بحر از اين داستانِ كهن

350 ز حُسن عبادن نهادم بَنا * به صنعت برآوردم آن را به پا

ز دانش بر او برنشاندم درى * كه مثلش نسازد سخن‌گسترى

ز عرفان سزاوار آمد كليد * ز تحقيقش آمد چمنها پديد

درخت سخن شد در او بارور * حكايتش برگ و لطائف ثمر « 2 »

نكتهاىِ نازك شقايق در او * وزآن باغ دانش پر از رنگ و بو

( 1 ) ( ب 330 ) . در اصل : نكردد عمى . ( 2 ) ( ب 335 ) . در اصل : لطائف شمر .