فارسنامه ناصرى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢

بزرگان خاندان سادات دشتكى :

مىگفتند و آثار او به شرح زير است :

1 - اثبات الواجب تعالى

2 - اخلاق منصورى

3 - الاساس در هندسه

4 - الاشارات و التلويحات در حكمت الهى و طبيعى

5 - اشراق هياكل النور عن ظلمات شواكل الغرور ، شرح هياكل النور سهروردى

6 - التجريد در حكمت

7 - تحفه شاهى

8 - التصوف و الاخلاق

9 - تعديل الميزان در منطق

10 - تفسير سوره « هل اتى »

11 - « جام جهان‌نما » به پارسى در حكمت

12 - الجهات

13 - حجة الكلام لا يضاح محجة الاسلام ، در رد حجة الاسلام غزالى

14 - خلاصة التخليص در معانى و بيان

15 - رياض الرضوان

16 - شافيه در تلخيص معالم الشفاء

17 - شرح الطوالع الانوار فى كلام قاضى بيضاوى

18 - قانون السلطنه

19 - اللوامع و المعارج در هيئت

20 - المحاكمات بين حواشى دوانى و حواشى مير صدر الدين ( پدر غياث الدين ) بر شرح مختصر الاصول عضدى

21 - المحاكمات بين حواشى دوانى و حواشى مير صدر الدين بر شرح تجريد

22 - المحاكمات بين حواشى دوانى و حواشى مير صدر الدين بر شرح مطالع

23 - معالم الشفاء ، در طب

24 - معرفة القبله

25 - معيار الافكار ، مختصر تعديل الميزان

26 - مقالات العارفين . . .

( ميرزا حسن به برخى ديگر از آثار او نيز در ضمن وقايع سال 949 هجرى در گفتار اول فارسنامه اشاراتى دارد ) امير غياث الدين منصور در سال 927 براى اتمام رصدخانه مراغه بدانجا رفت و در سال 948 يا 949 هجرى در شيراز درگذشت « 1 » و در جوار مزار پدر خود در

التواريخ روملو ، ص 490 ، و وقايع سال 936 ، 938 ، 949 جلد اول فارسنامه و بزرگان محله سردزك شيراز در گفتار دوم فارسنامه ناصرى . ( 1 ) . فارسنامه ناصرى ، گفتار اول ، وقايع سال 949 و گفتار دوم ، در ذكر اعيان محله سردزك كه وفات او را 948 نوشته است .