درسهايى از نهج البلاغه ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣٨

عالم مثال در قوس نزول و صعود

به هرحال سه نظر در مورد اين آيه و روايات وجود دارد كه ذكر شد ( 1 ) و فعلا كارى به درست و باطل بودن آن نداريم ، حال برمى گرديم و عبارت را مىخوانيم .

« لَمَّا بَدَّلَ اَكْثَرُ خَلْقِهِ عَهْدَ اللَّهِ اِلَيْهِمْ »

( وقتى كه بيشتر خلق خدا عهد و پيمانى را كه خدا با آنها داشت عوض كردند )

اين عهد و پيمان همان است كه در آيه شريفه : ( الست بربّكم ) ذكر شده است .

« فَجَهِلُوا حَقَّهُ »

( پس حق خدا را كه به حسب فطرت در مىيابند فراموش كردند )

« وَاتَّخَذُوا الاَْنْدَادَ مَعَهُ »

( و براى خدا شريك هايى گرفتند )

« وَاجْتَالَتْهُمُ الشَّيَاطِينُ عَنْ مَعْرِفَتِهِ »

( و شيطانها مردم را از شناسايى خدا باز داشتند )

« وَاقْتَطَعَتْهُمْ عَنْ عِبَادَتِهِ »

( و از پرستش خدا آنان را جدا كردند )

مثلا به جاى اين كه پرستش خدا را بكنند ، پرستش شرق و غرب را پيشه كردند .

« فَبَعَثَ فِيهِمْ رُسُلَهُ »

( پس خداوند برانگيخت در بين مردم فرستادگانش را . )

« رسل » جمع « رسول » به معنى فرستاده است ، و معمولا به پيامبرانى مىگويند كه به آنان وحى مىشده و يا صاحب كتاب هستند . در اثر اين انحرافاتى كه در انسانها پيدا شد خدا فرستادگان خود را در بين مردم برانگيخت .

« وَوَاتَرَ إلَيْهِمْ اَنْبِيَائَهُ »

( و پى درپى پيامبران را بر ايشان فرستاد . )

1 - تفصيل بيشتر را مىتوان در ذيل آيه 172 از سوره اعراف در الميزان ، ج 8 ، ص 308 ملاحظه كرد .