درسهايى از نهج البلاغه ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٩

معناى معصيت اولياى خدا

معناى معصيت اولياى خدا

معناى معصيت اولياى خدا

البته در درسهاى قبل توضيح داده شد كه معصيت حضرت آدم معصيتى كه مخالف با شأن نبوّت باشد نبوده است بلكه ترك اولايى بوده ، و به طور كلّى براى بزرگان تخلّف كوچك هم گناه بزرگ حساب مىشود . پيغمبر ما با اين كه پيامبر رحمت است و ما مىدانيم كه هيچ گاه معصيت نمىكند ، حديثى از ايشان نقل شده كه فرموده اند : « انّه ليغان على قلبى و انّى لاستغفر بالنّهار سبعين مرّة » ( 1 ) زنگارى بر دلم مىنشيند و من در هر روز هفتاد مرتبه طلب مغفرت و بخشش مىكنم . با اين كه مىدانيم پيامبراكرم ( صلى الله عليه وآله و سلم ) معصوم بودند و هيچ گناهى از ايشان سر نمىزد ، اما براى بزرگان و اولياى خدا ترك اولى نيز گناه حساب مىشود .

شما توجّه كنيد هر اندازه موجودى ظريف تر و لطيف تر باشد ناخالصى زودتر در آن اثر مىكند ; مثلا اگر روى يك شيشه كه تميز نيست مقدارى گرد و خاك بنشيند مشخّص نيست ، ولى اگر روى يك شيشه شفاف و تميز ذرّه اى گرد بنشيند خيلى زود نمايان مىشود ، دل پيامبران و ائمه ( عليهم السلام ) و بزرگان دين مثل همان شيشه تميز است كه كوچكترين ذرّه اى در آن اثر مىكند .

بزرگان و پيامبران كه هميشه به عظمت خداوند توجّه دارند اگر يك لحظه از ياد او غفلت كنند ، ولو مشغول غذا خوردن يا صحبت كردن و . . . باشند ، همين اندازه غفلت از خدا را براى خود معصيت مىدانند .

اگر كسى خيلى مقرّب به كانون قدرتى باشد و به عظمت او واقف باشد ، كوچكترين تخلّفى را كه از خودش سر بزند گناه مىداند ، حال آن كه كسى كه نسبت به آن قدرت شناسايى ندارد هر كارى ممكن است انجام دهد . پيامبران و ائمه ( عليهم السلام ) چون هميشه پيش حق حاضر هستند به او توجّه دارند و به عظمت و قدرت او

1 - بحارالانوار ، ج 25 ، ص 204