مطلع سعدين ومجمع بحرين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣٥

جلوس حضرت صاحب‌قرانى بر سرير سلطنت و جهانبانى

تقديم محل و مكنت و تعظيم ارباب حرمت دربارهء تو مضاعف شود و رغبت رعيت به موافقت تو زيادت گردد و از پادشاهان آفاق به مكارم اخلاق مستثنى شوى ، البته از ظاهر شرع تجاوز نكنى و بر امر معروف و نهى منكر مداومت نمايى . چه در قبيلهء ما ، هر كس مرتكب معاصى شود و بر محرمات اقدام نمايد ، به تجربه محقق گشته كه دولت پشت بر وى كند و نكبت روى به دو آرد .

نظم

نصيحت گوش كردن نيك‌بختى است * خنك آن كو نصيحت گوش دارد

كسى پند خردمندان كند گوش * كه حظ از راى و عقل و هوش دارد

و باز بلبل نطقش اين نوا ساز كرد :

نظم

به دو گفت ملكى چنين نامدار * كه هست از ملوك جهان يادگار

به فرزانگى كردم و داورى * در انگشت تو همچو انگشترى

تو نيز آنچه آيين حزم است و راى * به جاى آر تا ديرمانى به جاى

پس مكتوب عمرش به ختام اجل محتوم مختوم گشت و مركب زندگانيش از صدمات حوادث ايام در سر آمد و از مجامع انس به حدايق قدس انتقال يافت و به نداى ارجعى الى ربك راضية مرضية به دار الخلد شتافت و اين واقعه سيوم ذى قعده وقوع يافت .

نظم

تاريخ وفات شاه اسلام‌پناه * سلطان جهان معز دين ظل إله