مطلع سعدين ومجمع بحرين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٢
ذكر فرستادن امير حسين پسر خود جهان ملك را مصاحب حضرت صاحبقران به جانب بدخشان
برده گيريم . امير حسين راضى نشد .
ذكر فرستادن امير حسين پسر خود جهان ملك را مصاحب حضرت صاحبقران به جانب بدخشان
ذكر فرستادن امير حسين پسر خود جهان ملك را مصاحب حضرت صاحبقران به جانب بدخشان
امير حسين لشكر فراوان و سپاهى بىكران ترتيب داده پسر خود جهان ملك را به حضرت صاحبقران سپارش نمود و از موضع كشم به رسم منغلاى روان فرمود و ياغى از تل كركس فرودآمده و سياهى ديده گريختند و بر كوتل « 1 » جرموك برآمده و آن را هم گذاشته و پل گذر آب خراب كرده و الومها را گرفته ايستادند و حضرت صاحبقران گذر پيدا كرده با لشكر از آب گذشت . [ ياغى گريخته سامار ( ؟ ) به شاهان رسيده در پيش آبى بزرگ و درهء محكم و كوهى عظيم لشكر خود آراسته بالاى كوه برآوردند ] « 2 » ، و چون سياهى سپاه ظفر پناه ديدند ديگر باره گريختند و جمعى در كمينگاه ايستادند . حضرت صاحبقران و لشكر منغلاى رسيده و جنگ كرده ياغى را فرودآوردند و شاه شيخ على بدخشانى را گرفتند و گلها غارت « 3 » كرده بازگشتند .
حضرت صاحبقران فرمود كه چون ياغى گريخت ولايت مىبايد گرفت . جهان ملك را به جانب كوران « 4 » روان كرده الجاى بسيار گرفتند . اما در بازگشتن دشمنان سر راه نگاه داشته هرچند گرفته بودند بازستدند و جمعى را كشته صد و سى اسب گرفته جهان ملك گريخت .
چون اين خبر به حضرت صاحبقران رسيد ، آتش قهر مشتعل گرديده با سيزده
( 1 ) . ظف : جرم ( 2 ) . ظف ( به اختصار ) : « به طرف بالاى بدخشان گريختند و در درهء ارتنج كه جاى به غايت تنگ است و دو آب عظيم آن‌جا به هم مىپيوندد چپرها ببستند . » ( 3 ) . در هر سه نسخه : كلها - ظف : و گلهاى ( گله‌هاى ) اسب و گوسفند ايشان را گرفته : ( 4 ) . س : كدران - چنين كلمه‌اى در ظفرنامه نيست مگر آن‌كه : « جماعتى از بدخشانيان گريخته بودند و در دره جمع شده آن حضرت جهان ملك را با انبوهى لشكر بفرستاد و ايشان را غارت كرده اولجهء بسيار گرفتند . » ص 134