مطلع سعدين ومجمع بحرين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤١١
ذكر آمدن امير حسين از جانب كابل جهت عمارت شهر بلخ
جانب سمرقند رود . امرا عرضه داشتند كه ولايت خود گذاشتن و مملكت بيگانه معمور داشتن از طريق عقل دور است « 1 » . من نيز همين مىگويم و اين معنى مصلحت نمىبينم .
نظم
من آنچه شرط بلاغ است با تو مىگويم * تو خواه از سخنم پند گير و خواه ملال
گفت هر آينه راى ترا صواب مىبينم « 2 » ، اما من اين داعيه را از خاطر خود منع نمىتوانم كرد .
ذكر آمدن امير حسين از جانب كابل جهت عمارت شهر بلخ
ذكر آمدن امير حسين از جانب كابل جهت عمارت شهر بلخ
امير حسين عازم عمارت بلخ شده حضرت صاحبقران را با خود آورد و اسباب عمارت مرتب مىساخت كه ناگاه خبر آمد كه لشكر مغول به حدود آشبره رسيدند .
امير حسين حضرت صاحبقران و امير موسى را منغلاى ساخته روان شد و مغول در تاشكند قشلاق كرد و امير حسين زمستان در كش گذرانيد و امراى او در موقر قرا نشستند . امراى مغول [ قمر الدين و كپك تيمور و ] شيراغول قصد امير حاجى بيك اركنوت كردند « 3 » و لشكر كشيده با هم همسخن شدند و بازگشتند . قمر الدين « 4 » و كپك تيمور گريختند و حاجى بيك شيراغول را گرفته به ياسا رسانيد و مغولان به هم برآمدند . در آن حال شاهان بدخشان ولايت قندز را غارت كردند . حضرت صاحبقران و امير موسى گفتند لشكر مغول به هم برآمده صلاح آن است كه در عقب رويم و اسير و
( 1 ) . ظف : « جه اگر كارى افتد مردم بيگانه به كار نيايند و مددكارى ننمايند . . . » ( 2 ) . س ، ك : مىدانم ( 3 ) . نسخ ندارد ، تصحيح از ظفرنامه ( 4 ) . ف ، در حاشيه : قمر الدين كه ايماقش دو غلات است .