مطلع سعدين ومجمع بحرين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣١١

ذكر وفات امير شيخ حسن بزرگ و جلوس پسر او سلطان اويس و تراجع حال ملك اشرف

مرثيهء او فرمايد :

مرثيه « 1 »

امن از جهان مخواه كه مير اجل در او * هرگز نداده است كسى را به جان امان

دادى اگر چنان كه بدادى امان كس * اول امان پادشه آخر الزمان

داراى عهد شيخ حسن آفتاب ملك * كو بود خسروان جهان را خدايگان

و پسرش سلطان اويس به جاى پدر بر سرير سلطنت و مستقر دولت نشست و مولانا جلال الدين سلمان در تهنيت جلوس او قصيده‌اى دارد و مطلع قصيدهء مولانا ظهير الدين فاريابى را تضمين كرده بيتى چند از آن [ نحرير ] « 2 » تحرير يافت .

نظم

مباشران سعادت بر اين بلند رواق * همى كنند ندا در ممالك آفاق

كه سال هفتصد و پنجاه و هفت ماه رجب * به اتفاق خلايق به يارى خلاق

نشست خسرو روى زمين به استحقاق * فراز تخت سلاطين به دارملك عراق

خدايگان سلاطين عهد شيخ اويس * پناه و پشت ملوك جهان على الاطلاق

شهنشهى كه براى نثار مجلس اوست * پر از جواهر انجم سپهر را اطباق

( 1 ) . س : قطعه - ك : بيت . ( 2 ) . ك : ندارد .