مطلع سعدين ومجمع بحرين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٦

ذكر احوال ملك مبارز الدين محمد مظفر در چند سال

جناب مبارزى مرحمت فرموده دو سه منزل بازپس نشيند تا آنها كه طريق لجاج مىسپرند از گوشه‌اى بيرون روند و مفاتيح قلعه و شهر را به بندگان حضرت سپارند حاكمند .

امير مبارز الدين ملتمس مبذول داشته روى رايت ظفر پيكر از آن خطه گردانيد .

مخالفان بيرون آمده آنچه بدان محتاج بودند به قلعه كشيدند و آب خندق كه سبب ويرانى بود به اطراف گشادند و باز اعلان كلمهء عصيان نمودند . امير مبارز الدين عزم استيصال مخالفان جزم كرده بقيهء اسباب قدرت و قوت ايشان از هم فروريخت و به حكم من قرع بابا و لج ولج ابواب آمال بر روى اقبال گشاده شد و بر مضمون من طلب شيئا و جد وجد غنچهء اميد از گلستان دولت شكفيدن گرفت و قلعهء هفتواد بعد از سه چهار سال محاصره گشاده گشت . اخى شجاع الدين را چون در جعبهء تدبير هيچ تير نماند و در كمان مخالفت محل نزاعى نيافت سپر مقاومت انداخته تيغ و كفن برداشته بيرون آمد . موكب همايون مبارزى چون بخت بلند به قلعه برآمد و اعلام نصرت شعار چون براق همت عالى پاى بر سقف آن طارم آسمان‌ساى نهاد و اخى شجاع الدين در سلك ملازمان انتظام يافته به كرمان آمد و به موجب حكم جناب مبارزى به استخراج اموال هرموز نامزد شد و از آن‌جا با نفايس و اموال بازآمد . اما شرر شرارت نفسش نمىنشست و خيال دماغ او را خالى نمىگذاشت و با جمعى عقد جمعيتى آغاز نهاد و عهود و مواثيق استحكام داد به اميد آن‌كه به تزوير و حيلت شايد آب رفته به جوى دولت بازآيد و جناب مبارزى را از اطلاع بر اين حال نائرهء سياست اشتعال يافته فرمان فرمود كه او را در قلعهء كرمان محبوس دارند . عاقبت وخيم غدر طناب عمر او را كوتاه گردانيده نهايت بىفرجام ظلم بناى اميد او را به دست هادم اللذات خراب كرد .