مطلع سعدين ومجمع بحرين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٨
وقايع سنهء ثلاث و اربعين و سبعمائه حكايت قتل امير مسعود شاه بن امير محمود شاه اينجو
ذكر آمدن ملك اشرف بعد از فرار امير پير حسين
ذكر آمدن ملك اشرف بعد از فرار امير پير حسين
ملك اشرف ، بىآن‌كه قطره خون بر زمين ريخت ، ملكى در تحت تصرف گرفت و بىآن‌كه تيغى كشيد ، اقليمى در حوزهء اقتدار آورد و امير شيخ ابو اسحق نزديك شيراز خواست كه به شعبده و نيرنگ كعبتين مراد ملك اشرف را بازمالد و به حيلت و افسون عقد جمعيت او از هم فروريزد ، به بهانهء ترتيب ماحضر كه مناسب حال ملوك باشد به شهر درآمد و به تقويت عوام بر ملك اشرف [ خر ] « 1 » خروج كرد . ايشان مترصد كه زمان تا زمان جام مراد بر دست گيرند و پاى در خطهء كامرانى نهند ، نيل امانى به تيغ يمانى مبدل شد . جماعتى از جوانان محلهء موردستان و دربندان و گروهى از درب خفيف و فوجى از درب اصطخر و درب تاج الدين همان شب از شهر بيرون رفته به زخم فلاخن و ضرب چوب‌دستى مردم اشرفى را تار و مار ساختند و به يك حمله آن جمله كه ثريا صفت دست انتظام به هم داده بودند چون بنات النعش متفرق شدند و ساحت آن مخيم كه چون گلبن در بهار خيمه‌ها بر هم زده بودند و چون صحن چمن علمهاى رياحين به آسمان كشيده چون اشجار در خريف بىبرگ و نوا ماند و هم در شب فرار كرده صباح از آن اثرى نمانده و باقى محلات از خروج شيرازيه و فرار اشرفيه خبر نداشتند و اين معنى در ميان اهل شيراز ضرب‌المثل باشد و امير شيخ ابو اسحق به معاونت شيرازيه مخالف را گريزانيده فارس در تصرف آورد .
وقايع سنهء ثلاث و اربعين و سبعمائه حكايت قتل امير مسعود شاه بن امير محمود شاه اينجو
وقايع سنهء ثلاث و اربعين و سبعمائه حكايت قتل امير مسعود شاه بن امير محمود شاه اينجو
سابقا مذكور شد كه در وقت توجه امير پير حسين به جانب فارس ، امير
( 1 ) . ك ندارد