مطلع سعدين ومجمع بحرين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٦٦

وقايع سنهء سبع و ثلاثين و سبعمائه ذكر پادشاهى طغا تيمور خان و اتفاق امراى خراسان

على پسر على قوشچى را كه امير خراسان بود بر مخالفت دولت شيخ حسنى تحريض كرده به سبب توهمى كه از امير شيخ حسن داشت سر به مخالفتش برافراشت و امراى خراسان را چنان نمود كه عراق آسان به دست مىآيد و بدين عزيمت متوجه آن طرف گشتند و طغاتيمور بن سودى بن بابا بهادر بن ابو كان بن امكان بن تور بن جوجى قار بن يسوكاى بهادر كه پدر چنگيز خان بوده است اسم پادشاهى دادند و با لشكر عظيم عزم دار الملك سلطانيه كرد . در راه امير ارغون شاه بن امير نوروز بن امير ارغون و امير عبد اللّه بن مولاى و ديگر امرا تخلف نمودند و ايشان بدين سبب دل‌شكسته شدند . اما از طرف عراق امير اكرنج و تروت بن نارى آمده باز قوى خاطر گشتند و عزم استخلاص ممالك عراق و آذربايجان كردند و شعبان سنهء 737 در سلطانيه فرود آمده آن ولايات در تصرف آوردند .

چون امير شيخ حسن از اين حال خبر يافت از تبريز به جانب اران شتافت و با شاهزاده ساتى بك و پسرش سيورغان مجددا عهود و مواثيق تأكيد پذيرفت و به وجود يكديگر مستظهر شدند و خراسانيان در عراق عجم آغاز مصادرات و بطلان ادارات كردند . بدين سبب لشكرها برگشته غير خراسانيان كسى نماند و از طرف موسى خان ، امير محمود ايسن قتلغ به جنگ طغاتيمور خان آمد و بعد از محاربه منهزم شد و خراسانيان در شهر نو همدان كه به ايسن قتلغ موسوم بود غارت عام كردند و موسى خان بعد از انهزام ، با طغاتيمور خان صلح و اتفاق كرده به جنگ امير شيخ حسن رفتند و در ولايت مراغه به حدود كتبو ، در منتصف ذى قعده سنهء 737 ، به هم رسيده صف كشيدند . پيش از آن‌كه آلات حرب و ادوات طعن و ضرب در ميدان آيد ، طغاتيمور عزيمت كرد .

نظم

نياورده از بينى خصم خون * چو موى خمير از ميان شد برون