مجمع الانساب ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠

مدح سلطان [ ابو سعيد ]

بانوار عاطفته و عين الزمان منوّرا بآثار معدلته و نعم اسلافه الماضيين اجمعين - بيت :

آن كه بىحكم او نيارد تافت * ماه از چرخ و آفتاب از اوج

نشود ساكن و نيارامد * جز به فرمانش هفت بحر از موج

عالى درگاهش قبلهء افاضل امم و عتبهء بارگاهش مقبل اكابر بنى آدم و مغفر ملوك و سلاطين عالم است . شعر :

يزدحم الناس على بابه * و المنهل العذب كثير الرّخام

از آثار كلك او امروز ، كار شمشير مختل و امور اسلحه مهمل . شعر :

و ان امر على رق انامله * اقر بالرق كتاب الانام

و به فرط عقل كامل و فرّ عدل شامل او كلى عالم - شرقا و غربا - طعنه بر فردوس اعلى و سايهء طوبى مىزند . شعر :

اتمنع ما تشاء به غير ظلم * و ترزق من تشاء بلا حساب

اصناف و طبقات بنى آدم را از شريف تا وضيع و از مسن تا رضيع ، رهين عنايت و ممنون منن بىغايت خود گردانيده و فى يومنا هذا گردن كدام گردنكشى است كه مطوّق احسان بىمنّت او نيست و صورت اين معنى به قلم عطارد بر صفحهء روزگار و جبههء فلك دوّار منقوش و مرقوم است كه تا نقّاش ازل ، آغاز نقش مكونات نهاد چنين آصفى پركفايت ، زيردست هيچ سليمان وقت نايستاد . مصرع :

بگويم من و كس نگويد كه نيست

و من بنده را كجا حدّ و استطاعت آن باشد كه لاف حقگزارى و شرح محامد و وصف مناقب اين يگانه زنم يا در حريم خرگاه جلال او گردم . بيت :

وصف كمال تو نگويد تمام * در سخن ارزنده شود ذواليزن

از سخن بنده چه خيزد كه نيست * ناطقه را پيش تو حدّ سخن

چه اگر سحبان در اين زمانه زنده شود و ابن المقفع زينت حيات يابد و هزار سال مقيم دنيا شوند و جميع عمر به بيان مآثر و شرف وجود بىهمالش مشغول گردند [ 15 ] حقّا كه از هزار خرمن ، توشه‌اى و از هفت اقليم ، گوشه‌اى در حيّز تقرير و تسطير نتوانند آورد و بر لطايف تدبير و محاسن تقرير و كمال عقل و معدلت و وفور عدل و مرحمت