ظفرنامه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٢٨

گفتار در رزم حضرت صاحب‌قران با سلطان محمود « 4 » والى هندوستان و ظفر يافتن بر ايشان

سجده‌گاه برافروخته بود ، به احوال لشكر منصور آورد ، فرمان داد كه على سلطان تواچى و از تومان ، رستم طغاىبوغا كه سان‌سز بود و در سلك لشكر قول انتظام يافته ، مرتب ايستاده بودند . الطون بخشى و بسترى « 1 » و موسى رگمال « 2 » با قوشونات خود به مدد لشكر دست راست روند و جمعى ديگر از امراى قوشون را به مدد هراول فرستاد و ايشان را دست و دل قوى گشته ، به فتح و فيروزى جازم شدند و بىانديشه بر مخالفان زدند و پيلان را با آن شكوه و هيبت ، گاوصفت زبون « 3 » مىراندند و از فرّ اقبال صاحب‌قران بىهمال و بركت آن كرامت كه اظهار فرمود ، همگنان را از آن معنى مايهء استظهار و اقتدار افزود و آثار جلادت و مردى آن دلاوران در اقطار عالم اشتهار يافت و به تمادى روزگار ، آرايش اوراق ليل و نهار گشت و همان مثل گشت كه شير شكار كند و طعمهء ديگر جانوران باشد كه در پناه حمايت او روزگار گذرانند .

[ بيت ]

اگر برفروزى ز مه صد چراغ * ز خورشيد باشد بر او نام و داغ

و صورت حال و كيفيت آن محاربه و قتال چنان بود كه

[ نظم ]

چو گشت از دو سو لشكر آراسته * جهانى به پرخاش برخاسته

يلان رايت كين برافراختند * گورگه زنان سورن انداختند

ز غريدن كوس خالى دماغ * زمين‌لرزه افتاد بر كوه و راغ

ز فرياد رويين خم از پشت پيل * تو گفتى جهان كوفت كوس رحيل

دراهاى هندى درآمد به جوش * ز ايوان كيوان گذشته خروش

به جنبش درآمد دو لشكر ز كين * از آن جنبش از جا برآمد زمين

روارو برآمد ز راه نبرد * هراسى درآمد به مردان مرد

ز پولادپوشان لشكرشكن * تن كوه لرزيد بر خويشتن

( 1 ) . الف : بشرى ؛ ع ، م : بسرى . ( 2 ) . الف : - رگمال . ( 3 ) . الف ، ع : - زبون .