ظفرنامه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٠٠

گفتار در رسيدن شاهزادهء عالى شان پير محمد جهانگير از طرف « 2 » مولتان

شده ، سمت فَأَصْبَحَ هَشِيماً تَذْرُوهُ الرِّياحُ « 1 » مىگرفت ، زبان ايام در هنگام انعام و انتقام به رسم ثنا خطاب مىكرد كه

[ نظم ]

كف كريم تو بحرىست در افاضت جود * كه جز به ساحت تسليم نيست پايانش

شعاع تيغ تو برقىست در ديار عدو * كه جز اجل نبود قطره‌هاى بارانش

بعد از آن رايت نصرت‌نشان « 2 » از موضع جنجان نهضت فرموده ، سايهء اقبال به قريهء سهوال « 3 » انداخت و روز آدينه بيست و يكم ماه از قريهء سهوال « 4 » ارتحال نموده ، مرحله اصوان مخيم معسكر ظفر آشيان گشت ، و يك روز آنجا توقف افتاد و روز ديگر از اصوان روان شده ، مرحلهء جهوال مركز رايات ابّهت و جلال آمد . اهالى ديبالپور سابقا ايل و منقاد اميرزاده پيرمحمد شده بودند ، و شاهزاده ، مسافر كابلى را با هزار مرد به داروغگى ايشان فرستاده ، و چون پشه‌كال واقع شد و بر وفق سنت ابتلاى الهى لِيَمِيزَ اللَّهُ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ « 5 » تا مخلص از مرائى « 6 » و موافق از منافق امتياز يابد ، ظاهرا ضعفى به حال لشكريان شاهزاده راه يافت ، ايشان از قلت درايت و سابقهء شقاوت با غلامان سلطان فيروز شاه متفق شده ، مسافر را با آن هزار مرد به تيغ بىباكى بگذرانيدند و از شرر شرارت نفس خبيث ، خرمن « 7 » امن‌وامان ديار خود بسوزانيدند .

[ بيت ]

مرد سرگشتهء پريشان راى * دست خويشش تبر زند بر پاى

و چون طنطنهء توجه رايت نصرت‌شعار ، به صوب آن ديار انتشار يافت ، آن بد فرصتان از بيم جان ، خان‌ومان بدرود كرده ، گريخته بودند و به حصار بطنير رفته ، در اين وقت كه حضرت صاحب‌قران به سعادت و اقبال به جهوال رسيد ، امير شاه ملك و دولت تمور تواچى را در آغرق گذاشته ، فرمان داد كه آغرق و لشكر

( 1 ) . كهف / 45 . ( 2 ) . ع : آيت نشان . ( 3 ) . ع : شهوال . ( 4 ) . شهوال . ( 5 ) . انفال / 37 . ( 6 ) . الف : مرابى . ( 7 ) . ع : خرمى .