ظفرنامه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٦٠

ذكر احداث باغ دلگشاى و عمارت قصر فرح‌افزاى

ور ز انواع سيب ياد آرم * نتوانم كه جمله بشمارم

به « گلابى » كنم نفس مشكين * تا كنم « سيب سرخ » را تحسين

« عبدى » و « اشكوانه » و « قمزك » * همه را شرح چون دهم يك‌يك

وصف « زرد « 1 » آلو » ار كنم بنياد * سازم اول دل از « عروسك » شاد

خوش كنم دل به ياد « معمورى » * كه خرابم ز محنت دورى

دم نيارم زدن ز « شفتالو » * كاين سخن را بود دگر پهلو

خاصه آن را كه دانه شيرين است * تخم احسان و بيخ تحسين است

هست از آن ميوهء بديع نشان * نازك و دلپذير و خرد و كلان

چون درآيم به وصف « آلوچه » * فكرتم گم شود در آن كوچه

شرح « آلو » مپرس و الوانش * تا نيايى به كشت بستانش

كرده « بىدانه توت » طبع‌نواز * مرغ دل‌ها اسير دام نياز

وصف « انگور » اگر به نظم آرم * مست گردد خرد ز گفتارم

« شكر انگور » از شكر خوشتر * كام اميد ازو پر از شكّر

« صاحبى » صاحبان دانش را * صاحبى دلپذير و روح‌افزا

وز « حسينى » سخن چه گويم راست * دل عشاق ازو به برگ و نواست

روزيم باد لعل يك دانه * خوش و شيرين چو لعل جانانه

خود كه داند شمار انواعش * قيمت و قدر تاك نفّاعش

بوسه ده ، دست آن‌كه تاك نشاند * بيخ كرم از كرم به خاك نشاند

كاين چنين ميوه‌اى بود بارش * عقل حيران ازو و آثارش

ور به وصف « انار » پردازم * حقهء طبع ، پرگهر سازم

چون دهم شرح « ناشپاتى » را * منعقد شربتى نباتى را

« آلو انگور » و « فندق » و « امرود » * چون كنم تار هر صفت را پود

يادم آيد چو گويم از « بادام » * چشم آن سروقدّ سيم‌اندام

دهنم همچو « پسته » ماند باز * بس كنم تا نهان بماند راز

( 1 ) . م : زر .