ظفرنامه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٠٩

گفتار در ركوب حضرت صاحب‌قرانى به عزم جنگ سلطانى

قول خود رسيدند بازگشتند و بر آن جماعت كه در پى ايشان رفته بودند ، حمله آورده بازگردانيدند و به حضرت صاحب‌قرانى رسانيدند و بعضى را بكشتند و بعضى از هرطرف بگريختند و بدين واسطه قوشونات به‌هم برزده شد ، و ايشان دلير گشته پيش راندند و بر حضرت صاحب‌قرانى حمله آوردند . امير شيخ نور الدين جان فداى ولىنعمت و توكل بر حضرت عزت « 1 » كرده پيش دشمنان فرود آمد و پنجاه كس با وى فرود آمدند و به زخم تير جگردوز ايشان را بازداشتند .

[ نظم ]

به هر تير كز شستشان شد روان * به پهلو درآمد يكى پهلوان

و محمد آزاد و على شاه برادر او و توكل باورچى هريك ارابه‌اى « 2 » از ارابه‌هاى مخالفان گرفته ، بياوردند و هرسه را در پيش حضرت صاحب‌قران كامگار به‌جاى چپر برهم بستند و اللّه داد با قوشون وفادار به مدد رسيده ، او نيز پهلوى شيخ نور الدين پياده شد ، و حسين ملك قوچين نيز با تغمكان برسيد و فرود آمد ، و امير زيرك جاكو نيز با قوشون خود بيامد و با ايشان موافقت كرد و قوشون قول با توق و علم رسيده گورگه زدند و برغو كشيده سورن انداختند و استوى نيز با قوشون خود رسيده در عقب قوشون قول فرود آمدند .

[ نظم ]

نهيب خروشيدن كوس جنگ * ز سر مغز مىبرد و از روى رنگ

نفير دليران برآمد به اوج * به هر گوشه مىرفت خون موج موج

هرچند لشكر دشمن « 3 » فوج‌فوج آمدند و حمله‌هاى پياپى كرده كوشش‌ها نمودند ، بهادران ظفرپناه را كه فرود آمده و سوكدامشى كرده تير مىانداختند ، از جاى نتوانستند جنبانيد .

[ نظم ]

ز بس قتل و زخم اندر آن دشت كين * تو گفتى كه درياى خون شد زمين

ز بس كشتگان گرد بر گرد راه * چو بازار محشر شده حربگاه

( 1 ) . ع : + عزّ اسمه . ( 2 ) . الف : همه‌جا عرابه . ( 3 ) . م : - دشمن .