ظفرنامه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٠١

گفتار در لشكر كشيدن حضرت « 1 » صاحب‌قران ممالك ستان ، دوم بار به جانب توقتمش خان

جبين مهابت و جلادت انداخته متوجه شدند ، و چون روى توجه به صوب مشرق و شمال داشتند ، پيشتر دست چپ - چنانچه معهود سپاه اتراك است - روان گشت ، و حضرت صاحب‌قران هم در قشلاق جهت الزام حجت مكتوبى به توقتمش خان نوشته بود .

[ نظم ]

سخن‌هاى پروردهء دل‌فريب * كه از مغز « 1 » مردم ربايد شكيب

حفاظى كه اميدوارى دهد * عتابى كه بر صلح يارى دهد

زبان پندهايى چو پيكان تيز * درى در تواضع درى در ستيز

سخن ساخته در گزارش دو نيم * يكى نيمه ز امّيد و ديگر ز بيم

طراز سر نامه بود از نخست * به نامى كزو نامه‌ها شد درست

خدايى كه اميّد و آرام ازوست * دل مرد جوينده را كام ازوست

پديد آور هرچه آمد پديد * رسانندهء هرچه خواهد رسيد

پس از « 2 » آفرين جهان‌آفرين * بسى داستان رانده از مهر و كين

كه‌اى برده ديو غرورت ز راه * چرا پايهء خود ندارى نگاه

چه دارى ندانم دگر « 3 » در دماغ * كه بر باد صرصر گشايى چراغ

فراموش كردى مگر آن نبرد * كه از ملك و مالت برآورد گرد

مكن باز كارى كه اين تند شير * به نخجير گوران درآيد دلير

بلا بر سر خود فرود آورند * كه با ياد مستان سرود آورند

به هر مرز و بومى كه من تاختم * ز بيگانه آن خانه پرداختم

كسى كاو مرا نيكخواهى نمود * ز من هيچ بدخواهى او را نبود

زبانم چو بر عهد شد رهنمون * نبردم سر از عهد و پيمان برون

گرم ژرف دريا بود هم‌نبرد * ز دريا برآرم به شمشير گرد

به هرجا كه نيروى من پى فشرد * مرا بود پيروزى و دستبرد

( 1 ) . ع : مهر . ( 2 ) . م : ز پس . ( 3 ) . ع : تواندر .