ظفرنامه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٨٥

گفتار در ولادت همايون شاهزادهء سپهر آستان ابراهيم سلطان

از آن مژده شه شادمان شد عظيم * به شكرانه بسيار زر داد و سيم

همى گفت شكر جهان كردگار * كه آمد درخت اميدم به بار

چو از بخت فرخنده شاه جهان * به ديدار فرزند شد شادمان

دو چشم نيا در نبيره بماند * و زان فرّ و فرهنگ خيره بماند

گهى رو به به روى نبيره نهاد * گهى بر سر و چشم او بوسه داد

دلم گفت روى گواهى دهد * كه او را خدا پادشاهى دهد

چو سرو خرامان شود اين نهال * چو بدر « 1 » درفشان شود اين هلال

كه در وى پديد است از آغاز كار * كه گيتىستانى شود نامدار

همه تاجداران شوندش رهى * چو بينندش اين فرّ فرماندهى

اميران لشكركش كامگار * نمودند تقديم رسم نثار

جواهر به اشتر به خروار زر * به درگاه آورده هر نامور

شهزادگان و خواتين و امرا و نويينان ، نثار بسيار كردند ، حضرت صاحب‌قران در عين مسرّت و كامرانى كلاه بهجت به اوج ماه برافراخت و دست همت دريا نوالش خزاين ذخاير و نفايس بپرداخت .

[ نظم ]

بدين شادمانى يكى بزم ساخت * به گردون سر بارگه برفراخت

شه از مهر فرزند فيروزبخت * در گنج بگشاد و بر شد به تخت

به شكرانه اندر سراى سپنج * به خواهندگان داد بسيار گنج

كافهء خلايق را به فيض انعام عام محظوظ و مسرور گردانيد و طبقات مردم را از افراط احسان بىامتنان مرفّه و معمور ساخت . پرتو انوار شادمانيش بر ساير سراير و ضماير اكابر و اصاغر افتاد و ابواب معدلت و مرحمت بر جهان و جهانيان برگشاد .

[ نظم ]

به هر كشور و بوم از اين ابتهاج * ببخشيد يك ساله مال و خراج

همايون قدم بود و فرخنده‌فال * شد از مقدمش مردم آسوده‌حال

( 1 ) . الف : ببدر ( - به بدر ) ؛ شايد : كه بدر .