ظفرنامه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٩

گفتار در تعبيهء لشكر و آراستن جيش سترگ « 1 » و وقوع جنگ بزرگ

[ نظم ]

دل از هستى خويش برداشتند * به بيچارگى پشت برگاشتند

نمودند شاه و سپه جمله پشت * و زان كار باد اندر آمد به مشت

نه تاج و نه تخت و نه دولت به‌جاى * نه اسب و نه مردان جنگى به پاى

نگون گشت كوس و درفش و سنان * نبد هيچ پيدا ركاب از عنان

نه اسباب جنگ و نه بار و بنه * همه ميسره جسته و ميمنه

بيابان سراسر پر از كشته شد * همه دشت از آن كشتگان پشته شد

همانا كه فرسنگ بودى چهل * پراكنده از خون زمين زير گل

وَ ما كانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ « 1 » و خلعت عاقبت طغيان و غرور ، طغراى جُنْدٌ ما هُنالِكَ مَهْزُومٌ مِنَ الْأَحْزابِ « 2 » بر منشور شقاوت آن مغروران كشيد و سوء خاتمت بىباكى و بدكردارى فحواى سَيُهْزَمُ الْجَمْعُ وَ يُوَلُّونَ الدُّبُرَ « 3 » بر صحيفهء ادبار ايشان نگاشت .

[ نظم ]

گر از كوه پرسى بيابى جواب * كه شاخ خطا ميوه ندهد صواب

بدانديش مردم بجز بد نديد * بيفتاد و عاجزتر از خود نديد

شرانگيز هم در سر شر شود * چو كژدم كه با خانه كمتر شود

و چون توقتمش خان و اتباعش را مضمون فَذاقَتْ وَبالَ أَمْرِها وَ كانَ عاقِبَةُ أَمْرِها خُسْراً « 4 » صورت حال گشت ، حضرت صاحب‌قران به فتح و فيروزى نزول فرمود و به اقامت لوازم شكر و سپاس مالك الملوك « 5 » تعالى و تقدّس ،

[ نظم ]

كه چرخى بدين‌گونه برپاى كرد * شب‌وروز را گيتىآراى كرد

يكى را سزاوار تخت آفريد * يكى را چنين تيره‌بخت آفريد

( 1 ) . عنكبوت / 40 . ( 2 ) . ص / 11 . ( 3 ) . قمر / 45 . ( 4 ) . طلاق / 9 . ( 5 ) . ع : الملك .